چكيده
خط و نقاشي با وجود ريشه¬ي مشترك، در طول قرن¬ها از يكديگر فاصله گرفتند؛ به¬شكلي كه نقاشي به هنري عيني و خوشنويسي به هنري تماما انتزاعي تبديل شد. در طول تاريخ هنرمندان فراواني در آثار خود اين دو را به هم پيوند دادند. شايد بتوان مهم¬ترين و جدي-ترين جريان از اين دست را نقاشيخط معاصر ايران دانست كه حدود شش دهه از آغاز آن مي¬گذرد. به¬نظر مي¬رسد اين هنر معاصر تا كنون با وجود تلاش¬هاي مهم و خلق آثار قابل اعتنا،از رشد و گسترش درخور جايگاه خود برخوردار نبوده است. ريشه¬يابي معضلات نقاشيخط و معرفي راهكارهاي عملي مي¬تواند اين هنر را به جايگاه مناسب خود در ايران و جهان نزديك كند.هدف اين پژوهش شناخت معضل¬هاي پيش رو و بسترهاي تحول و اعتلاي نقاشيخط ايران مي¬باشد. در اين پايان¬نامه در راستاي شناسايي معضلات پيش روي نقاشيخط موارد ذيل يافته شده است: تقليد و تكرار،عدم تدوين تئوري مستقل، عدم شناخت و توجه مردم،نگاه خطاطانه به نقاشيخط، عدم وجود روحيه¬ي انتقادپذيري، عدم وجود حمايت¬هاي دولتي، عدم تبليغات و اطلاع¬رساني و عدم تسلط توامان هنرمندان بر نقاشي و خوشنويسي. همچنين در خصوص راهكارهاي تحول و پيشرفت نقاشيخط نيز عناوين ذيل مطرح شد و مورد بررسي و تحليل قرار گرفت:برگزاري گالري¬ها و نمايشگاه-هاي مختص به نقاشيخط، تبليغات موثر براي گالري¬هاي موجود، شركت در گالري¬ها و نمايشگاه¬هاي هنري مرتبط و مشترك، قرار گرفتن افراد اهل فن براي شناسايي و انتخاب هنرمندان و آثار، برگزاري جشنواره¬هاي مختلف با موضوع نقاشيخط ايراني، برگزاري كارگاه¬هاي نقاشيخط تحت نظر اساتيد اين هنر، تخصيص بودجه جهت اعتلاي نقاشيخط و ايجاد كريدور فرهنگي و ارتباطي ميان هنرمندان و اساتيد نقاشيخط، ارتباط با هنرمندان هنرهاي مرتبط و استفاده¬ي متقابل از دانش و تجربه¬ي يكديگر. با توجه به محدوديت¬هاي كرونا، روش گردآوري اطلاعات در اين پروژه به¬صورت كتابخانه¬اي انجام شده است.
