130 شيمي

كارشناسي ارشد

شيمي تجزيه

دانشگاه پيام نور مركز سيرجان

1395

1395/03/20

عالي

80ص.

رحماني، عبدالواحد

كريمي، محمدعلي

در سال هاي اخير فعاليت هاي اقتصادي متعددي نظير پالايش نفت خام، توليدات آلومينيوم و روي، تعمير و ساخت كشتي، تخليه و بارگيري انواع مواد معدني و شيميايي و غيره در مناطق جنوب كشور ايران شكل گرفته كه اين موضوع موجب تشديد بار آلودگي و تخريب اكوسيستم حساس آب هاي ساحلي منطقه شده است. معضل آلودگي منابع آبي به فلزات سنگين كه سال هاست مشكلات زيست محيطي زيادي را به وجود آورده، ضروري بودن سنجش اين عناصر را در ماهيان كه اهميت مصرف آن ها در رژيم غذايي انسان روز به روز بارزتر شده، را اثبات مي كند. اصولا ًمس و آهن از جمله عناصري هستند كه از اهميت بيولوژيكي بالايي برخوردارند و براي عملكرد ارگانيسم هاي زنده بسيار حياتي اند، اما وقتي مقدار اين عناصر بيش از حد طبيعي باشد جز فلزات سمي و خطرناك به حساب آمده و تهديدي جدي براي محيط هاي پذيرنده خود محسوب مي شوند. بدين منظور ميزان تجمع فلزات سنگين آهن و مس در بافت عضله ماهي گاريز (Liza Klunzingeri) صيد شده از آب هاي خليج فارس و شهرهاي بندرعباس، بندر خمير و جزيره هرمز در دو فصل زمستان و تابستان مورد سنجش قرار گرفت. كليه مراحل نمونه برداري و هضم نمونه طبق روش استاندارد موپام(Moopam) انجام يافت. ميزان اين فلزات توسط دستگاه جذب اتمي مورد سنجش قرار گرفت. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه در تمامي ايستگاه ها ميزان فلزات آهن و مس در فصل تابستان بشتر از فصل زمستان بوده و بالاترين ميزان فلز آهن در ماهي هاي صيد شده در جزيره هرمز 25.58 (ميكروگرم بر گرم) و بيشترين ميزان عنصر مس در ماهي هاي صيد شده از بندر خمير 0.997 (ميكروگرم بر گرم) مي باشد. نتايج اين مطالعه همچنين نشان داد كه كه ميانگين غلظت اين فلزات در هر دو فصل مورد بررسي و در تمام ايستگاه هاي مورد مطالعه، پايين تر از حد مجاز سازمان بهداشت جهاني جهت مصرف انساني قرار دارد.

66626