BP mah / 235

A study of the semantic development of prayer in the Qur'an

كارشناسي ارشد

علوم قرآن و حديث

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1398-1400

1400/11/7

94 ص.

كيهان سلطانيان

صالح نوري

چكيده موضوع دعا در قرآن كريم بسيار مورد توجه واقع شده و جايگاه شايسته اي بدان اختصاص يافته است. اين پژوهش كه به شيوۀ توصيفي صورت گرفته است بررسي واژه دعا همراه با ديگر واژگان مرتبط از بعد معناشناسي با هدف شناخت و معرفي دايره و توسعه معنايي دعا در قرآن را بر عهده دارد. بررسي واژگان عبادت، طلب، استغاثه و ابتهال‌ به عنوان واژگان جانشين دعا و واژگان اخلاص، اضـطرار، تضرع، حمد و تسبيح‌ به عنوان واژگان هم نشين دعا نشان مي دهد كه در كاربرد وحياني اين واژگان با دعا ارتباط معنايي دارند و موجب توسعه و گسترش دامنۀ معنايي دعا مي¬گردند. از نتايج مهم ترسيم ميدانهاي معنايي دعا، آشكار شدن پيوند معنايي عميق دعا با ساير واژه هاي مرتبط با آن در قرآن است. اين پيوندها باعث شده تا اين واژه كاملا تحت تاثير كلمات مجاور و نظام معنايي مستقر در آن قرار گيرد. از‌ بررسي‌ معناشناسانة دعا در قرآن مشخص مـي‌شود كـه عـلاوه بر موارد اشاره‌شده، مرتبة عالي‌تري از خواندن خدا به زبان حال وجود دارد كـه بـه معناي پيمودن مراحل عبوديت‌ است و بنده با تمامي وجودش خدا را مي‌خواند و مراحل قرب را سير مي‌كند و بـه ايـن صورت است كه مي‌تواند حقيقتاً توجه معبودش را به خود جلب كند. واژگان كليدي: توسعه معنايي، معنا شناسي، جانشين، هم نشين، دعا.

1401/1/29

مينو عظيمي

66113