چكيده
زمينه و هدف: همهگيري بيماري كوويد-19 نتايج سالها تلاش و پيشرفت در موضوع بهبود اميد به زندگي را تحتالشعاع قرار داده و از بين برده است. بنابراين با توجه به افزايش روز به روز نرخ بيماري كرونا ويروس، تجربه¬ي سطح بالايي از ترس و اضطراب در سراسر دنيا قابل پيش¬بيني است. در همين راستا هدف پژوهش حاضر به بررسي نقش طرحواره بدبيني با ترس از مرگ و اميد به زندگي در پيش بيني اضطراب كرونا شهرستان سرايان ميباشد. روش: اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر روش پژوهش توصيفي ـ پيمايشي از نوع زمينه يابي است. جامعه آماري اين پژوهش متشكل از كليه افراد مبتلا شده به ويروس كرونا درسال 1400 به تعداد 1300 نفر مراجعه به بيمارستان امام علي(ع) شهرستان سرايان ميباشد كه بر اساس جدول كرجسي و مورگان 297 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و پرسشنامه هاي اضطراب كرونا ويروس(1398)، پرسشنامه اميد به زندگي ميلر(1988)،پرسشنامه ترس از مرگ تمپلر(1970) و طرحواه يانگ (فرم كوتاه، 1994) را تكميل نمودند سپس دادهها به كمك نرم افزار SPSS نسخه 25 با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون همزمان مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته¬ها: نتايج نشان داد همبستگي بين طرحواره بدبيني و اضطراب كرونا (01/0,p<33/or= )، اميد به زندگي و اضطراب كرونا (01/0,p<22/0-r= ) ترس از مرگ و اضطراب كرونا (01/0,p<45/or=) وجود دارد. همچنين تحليل واريانس نشان داد كه آماره آزمون برابر با 60/17 و سطح معني داري برابر با 001 /0كه كمتراز 05/0 بوده ،پس مي¬توان مدل معني داري بين متغيرمستقل حوزه¬هاي طرحواره بدبيني، اميد به زندگي و ترس از مرگ و اضطراب كرونا به دست آورد.
نتيجه¬گيري: براساس يافته¬هاي اين پژوهش، اضطراب از كرونا ميتواند از طريق طرحواره بدبيني، ترس از مرگ و اميد به زندگي قابل پيشبيني باشد.
كلمات كليدي: طرحواره بدبيني، ترس از مرگ، اميد به زندگي، اضطراب كرونا
