بررسي زيباشناسي علم بديع ( لفظي و معنوي) در ديوان مجمر اصفهاني

A study of the aesthetics of novel science (verbal and spiritual) in the Isfahani criminal court

كارشناسي ارشد

زبان وادبيات فارسي

مركز ايلام

1399

1400/11/06

عالي

1منبع/ 108ص

سهراب نژاد، علي حسن

ازص 101 تاص 106

علم بديع از علومي است كه زيربناي زيباشناسي متون نظم را به دنبال دارد. مجمر اصفهاني از جمله شاعراني است كه با كمك علم بديع، سروده¬هاي زيبايي را براي مخاطبان بيان نموده كه در اين راستا، بهره¬گيري شاعر از انواع بديع لفظي و معنوي درخور توجه است. وي در بخش بديع لفظي از انواع سجع، جناس و تكرار به خوبي استفاده كرده به طوري كه در بخش سجع، كاربرد سجه متوازن از نمود بارزتري برخوردار است. مجمر اصفهاني در بخش جناس نيز از انواع جناس استفاده مي¬كند كه در بخش تكرار بيشترين كاربرد از اين آرايه لفظي را مي¬توان مشاهده كرد. مجمر اصفهاني از بديع معنوي نيز به خوبي بهره برده كه اين امر به كمك انواع تشبيه به صورت اغراق و بديعي بارز است. وي با استفاده از انواع ايهام، مخاطب را به گمان و وهم مي¬افكند تا ذهن خواننده درگير فهم تفكر شاعر گردد.بهره¬گيري شاعر از تلميح و انواع تناسب از ديگر مواردي است كه مجمر اصفهاني در شعرش به خوبي به كار برده است تا اشعارش از نظر بديع لفظي و معنوي، داراي بسامد بالايي باشد.از آنجا كه شاعران دوره بازگشت ادبي بيشتر بر همان سبك و سياق سبك خراساني شعر سروده¬اند، لذا نوآوري هاي خاصي در بخش بديع لفظي و معنوي در اشعارشان مشاهده نمي¬گردد كه اين امر در ديوان مجمر اصفهاني نيز بارز است.مجمر اصفهاني از بديع لفظي بيش از بديع معنوي بهره برده است كه اين امر به خاطر اهميت شاعر به شكل ظاهري و پايبندبودن به فرم و صورت سبك خراساني است و همين سبب شده تا شاعر مطالب و شواهد نويني را در زبان خود به كار نبرد. اين تحقيق با روش تحليلي- توصيفي صورت گرفته است. در اين تحقيق ابتدا به مطالعه مباني نظري پرداخته شده و سپس با استفاده از كتب نوشته شده در علم بديع، شواهد مثال را از ديوان مجمر اصفهاني استخراج نموده سپس به تفسير و تحليل آنها پرداخته¬ايم تا مخاطب با زبان و زيباشناسي اشعار مجمر اصفهاني بيشتر آشنا گردد و بابي نو در ذكر شواهد بيشتر براي بديع لفظي و معنوي، در اختيار مخاطبان قرار گيرد.

4فصل

1400/12/14

65700