چكيده
خلق آثار ادبي بر پاية اصول مكتبهاي ادبي درادبيات ايران،سابقةطولاني ندارد، بااينحال؛ آثار زيادي ازاين دست نوشته منتشرشده است. رئاليسم از جمله مكتبهاي ادبي مورد توجّه در ايران است كه نويسندگان زيادي آثار خود را برپايةاصول اين مكتب خلق كر دهاند. ادبيات اجتماعي وسياسي مشروطه، ذهنيت نويسندگان ايراني را ازجانب آرمانهاي ماورائي به سوي زندگي زميني وانسان مدار سوق داد وبا پيدايش روزنامهها، نثر فارسي به سوي سادگي وواقعيت نگاري حركت كرد. از نويسندگان پيرو اين مكتب، علي اشرف درويشيان است. دراين پژوهش با رويكردي توصيفي-تحليلي،مؤلفههاي رئاليسم در داستانهاي وي جست جو و تحليل شدهاند. بررسيها نشان ميدهد كه از ميان اين مؤلفهها، موضوع داستانها، شيوة روايتگري، شخصيّتپردازي وتوصيف، بيشتر به كار رفتهاند وباتوجّه به بسامد بالاي اين مؤلفهها ميتوان گفت داستانهاي علي اشرف درويشيان كاملاً پيرو مكتب رئاليسم هستند. در اين ميان موضوع داستانهاي او عمدتاً به مسائل وواقعيّات موجود در منطقة كرمانشاه(دورةپهلوي) همچون؛ فقر، بيكاري، ظلم وستم خوانين محلي، خشونت عليه زنان اشاره دارد كه بيشترآنها به شيوة روايتگري ونقالي، درقالب شخصيّتهاي فرودست جامعه ودرمناطق غرب ايران بيان شده است.
