1283 9807 BP

Jurisprudential review of land reform in 1341 with regard to the results and consequences in terms of jurisprudence and law stories

كارشناسي ارشد

الهيات - فقه و مباني حقوق

مركز ساري

1398

98/07/08

نمره 17/75

104ص.

حسن مبيني

سيد مهدي احمدي

96-102

Imamie jurisprudence , land reform , ownership , white revolution , agriculture

هدف از تدوين اين پژوهش بررسي فقهي و حقوقي اصلاحات ارضي سال 1341 و آثار حقوقي اين اصلاحات بوده است. اين پژوهش به شيوه توصيفي تحليلي انجام گرفته است و يافته هاي حاصل از آن بيانگر اين است - كه اصلاحات ارضي در دهه 40 تا اوايل دهه 50 هجري شمسي در ايران آغاز شد و در سه مرحله با هدف - تغيير در نظام ارباب رعيتي به اجرا درآمد. اين برنامه اهداف ديگري همانند افزايش توليد كشاورزي، بهبود - وضعيت كشاورزان، ايجاد مالكيت جمعي و مكانيزاسيون كشت را نيز در پي داشت اما در عمل اين قانون اثرات و پيامدهاي زيانباري را برجاي گذاشت. از سويي ديگر اين موضوع باعث از دست رفتن بخش مهمي از سرمايه ملي يعني اراضي كشاورزي گرديد. شكست اين اصلاحات و سياست هاي مدرنيزه شاه موجب رشد گفتمان اسلامي در ايران گشت كه متكي بر بازخواني ادبيات فقه اماميه در باب مالكيت بود. بر اين اساس فقها و مراجع شيعي در كشور، قانون اصلاحات ارضي مصوب 1341 را مخالف عقل و شرع و مصالح مملكت و مغاير با اصل مساومت و عدالت اسلامي دانستند. لذا با وقوع انقلاب اسلامي 1357 ، يك بار ديگر مسائل مربوط به زمين و زمينداري در صدر مسائل انقلاب قرار گرفت و تحولات بسياري را بر اساس معيارهاي فقه اماميه و با نظر فقها و مراجع جامع الشرايط از جمله امام خميني )ره( و آيت الله مشكيني تجربه كرد. فقها و مراجع بر حاكميت مشروع و محدود بر اين اراضي اجماع دارند.

1400/10/04

عاليه اسماعيلي

64666