پ.ر.و.48

كارشناسي ارشد

روانشناسي

پيام نور شيراز

1399-00

1399/11/11

ص.73

عليرضا فيلي

فريبا تابع بردبار

كتابنامه:ص.72-61

پژوهش حاضر با هدف پيش بيني كنندگي رضايت زناشويي در تاب آوري و انسجام رواني زنان خانه‌دار مراجعه كننده به خانه هاي بهداشت منطقه 3 شهر شيراز در زمان اجراي مقررات فاصله گذاري اجتماعي انجام گرفت. جامعه آماري اين پژوهش عبارت است از زنان خانه‌دار شهر شيراز كه در سال 1399 به خانه بهداشت منطقه 3 شيراز مراجعه كردند. روش نمونه گيري پژوهش حاضر از نوع تصادفي بود و تعداد 150 نفر انتخاب گرديدند. ابزار اندازه گيري پژوهش عبارت است از پرسشنامه احساس انسجام فلسنبرگ، مقياس تاب‌آوري كانر- ديويدسون و پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ. داده ها بعد از جمع آوري با استفاده از نرم افزارspss 24، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از آزمون هاي تحليل رگرسيون و ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين ابعاد رضايت زناشويي، ارتباطات و حل تعارض با انسجام رواني و تاب آوري رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. اما بين بعد تحريف آرماني با انسجام رواني و تاب آوري رابطه منفي و معناداري وجود دارد. نتايج نشان داد كه مولفه هاي رضايت زناشويي در كل 32 درصد از واريانس نمرات تاب آوري را تبيين مي كند و ابعاد رضايت زناشويي (001/0=p)، ارتباطات (005/0=p) و حل تعارض (010/0=p) به صورت مثبت و معناداري و بعد تحريف آرماني به صورت منفي و معناداري (061/0=p) قادر به پيش بيني تاب‌آوري مي باشند. همچنين مولفه هاي رضايت زناشويي در كل 28 درصد از واريانس نمرات انسجام رواني را تبيين مي‌كند و ابعاد رضايت زناشويي (001/0=p)، ارتباطات (001/0=p) و حل تعارض (076/0=p) به صورت مثبت و معناداري و بعد تحريف آرماني به صورت منفي و معناداري (021/0=p) قادر به پيش بيني انسجام رواني مي باشند.نتايج نشان داد مولفه رضايت زناشويي از بين چهار مولفه بررسي شده بيشترين نقش پيش بيني كنندگي را دارد.

64620