پ.ر.و.44

كارشناسي ارشد

روانشناسي

پيام نور شيراز

1398-99

1398/11/06

ص.117

عليرضا فيلي

كتابنامه:ص.116-84

هدف اين پژوهش مقايسه اثر بخشي خانواده درماني شناختي رفتاري با روش خانواده درماني سازه گرا- سيستمي بر كيفيت زندگي، ساختار خانواده؛ بهبود روابط فرزندان؛ روابط زوجين و كاهش اختلالات اضطرابي كودكان مراجعين مراكز مشاوره شهر شيراز بود، روش پژوهش به شيوه شبه آزمايشي و در قالب يك طرح پيش آزمون- پس آزمون با دوگروه ازمايش و يك گروه كنترل بود؛ جامعه‌ي آماري پژوهش شامل مراجعه كنندگان به كلينيك‌هاي تخصصي روان شناسي و مشاوره شهر شيراز بودند؛ كه تعداد 45 نفردر سه گروه 15 نفره به صورت نمونه گيري هدفمند و در دسترس؛ انتخاب شدند. در اين پژوهش از پنج پرسشنامه استاندارد جهت گردآوري اطلاعات استفاده شده است كه عبارتند از: پرسشنامه كيفيت زندگي (كانساس؛2006)، پرسشنامه ساختار خانواده (السون؛1995)، پرسشنامه رابطه با خواهر و برادر (دابليو و همكاران؛1995)؛ پرسشنامه كيفيت روابط زوجين (مبلر-ناتالي؛1994) و پرسشنامه اضطراب كودكان (اسپنس؛1999) براي اجراي روش پژوهش از دو پروتكل خانواده درماني (شناختي رفتاري و سيستمي –سازه گرا)) استفاده شد، يافته‌هاي تحليل كواريانس نشان داد كه: بين تأثير روش خانواده درماني شناختي رفتاري و سيستمي سازه گرا بر كيفيت زندگي خانوادگي؛ كاهش اضطراب كودكان؛ كيفيت روابط زوجين تفاوت معنادار وجود ندارد؛ اما روش خانواده درمانيسيستمي- سازه گرا بر بهبود روابط فرزندان وساختار خانواده تأثير مثبت و معنادار دارد

64616