پ.الف.212

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

پيام نور شيراز

1398-99

1399/06/29

ص.132

سيد مهدي خيرانديش

محمود كمالي

كتابنامه:ص.131-128

چكيده : تصوف، عرفان و باورهاي عارفانه مهمترين و عاليترين موضوع در ادبيات فارسي به شمار ميرود و تقريباً ميتوان گفت بخش اعظمي از متون نظم و نثر فارسي از سدهي ششم به بعد سرشار از موضوعات و نكات عرفاني و معنوي است. بررسي و مقايسهي آراء و عقايد برخي از عارفان مؤلف بيش از پيش ميتواند در شناخت بهتر عرفان مؤثر باشد، در اين پژهش سعي بر اين است كه آراء و نظريات سه تن از عارفان صاحب سبك: ابواسحاق كازروني(352هجري)، خواجه عبدالله انصاري (396هجري)و احمد جام ژنده پيل(441هجري)، كه از تأثير گذاران بنام عرفان در ادبيات فارسي به شمار ميروند، بررسي شود. براي رسيدن به چنين هدفي، اين پاياننامه به شيوهي كتابخانهاي و به صورت تحليلي توصيفي، با توجه به منابع موجود و آثار عارفان مذكور به بررسي زندگينامه و عقايد و انديشههاي آنان پرداخته ميشود و مواضع فكري، چگونگي برخوردشان با ديگر انديشان و نزديكان، مقدار مقبوليت در بين مردم و دلايل آن، انطباق رفتار و انديشه و سلوك اين سه عارف با آنچه به عنوان سلوك عرفاني در اسلام مطرح شده است و هم چنين وجوه تفاوتها و يا تشابهات انديشه و رفتار آنها با يكديگر بررسي ميگردد. بر اساس نتايج به دست آمده در اين پژوهش، عوامل مختلفي از جمله تربيت خانوادگي و اوضاع سياسي و تا حدودي اقتصادي، در شكل گيري تفكر و انديشه و رفتار زاهدانه و تا حدودي بسته و خشك اين سه عارف تاثير داشته است.

64575