چكيده
تابعيت مضاعف به معناي جمع شدن دو يا چند تابعيت در يك شخص مي باشد. اين اشخاص در همانحال كه تابع دولتي هستند دولت ديگر نيز آنها را تابع خود مي داند. هدف از اين پژوهش بررسي جنبه هاي حقوقي تابعيت مضاعف و آثار بوده است. مهمترين مسئله در اين پژوهش تابعيت مضاعف، يافتن طرق جلوگيري از تابعيت مضاعف و راه حل عملي آن مي باشد، كه در مورد تابعيت مضاعف منابع و كتب مستقل كه فقط در برگيرنده مطالب و مسائل تابعيت مضاعف باشد در دسترس نمي باشد، لذا جمع آوري موضوعات و مسائل تابعيت مضاعف در يك تحقيق مستقل ضروري به نظر مي رسد تا بتوان اين موضوع را بطور جداگانه مورد بررسي و تعمّق قرار داد. منابع و كتب موجود به طور اجمالي به تابعيت مضاعف پرداخته است و بيشتر آنها برگيرنده مسائل تابعيت و اقامتگاه است و مسائل و موارد مربوط به تابعيت مضاعف را بايد از لابه لاي همين منابع استخراج نمود و به همين منظور سعي شده است كه تحقيق جامعي در اين موضوع بعمل آيد. در قانون مدني ايران از افراد داراي تابعيت مضاعف و ذكري بعمل نيامده است اما مي توان به موردي از جمله مواد «976»، «977» و «987» قانون مدني اشاره نموده كه زمينه ساز تابعيت مضاعف مي باشند. در مجموع ميتوان گفت هيچ سازمان بين المللي خاصي جهت جلوگيري و ايجاد تابعيت مضاعف وجود ندارد ولي چند كنفرانس و كنوانسيون در اين باره به وجود آمده و همچنين قوانين داخلي كشورها نيز به صور تضمني به آن اشاره كرده اند.
