-
شماره راهنما
1237 9702 PN
-
پديد آورنده
كياني لاريمي ، فاطمه
-
عنوان
بررسي مقايسهاي مسائل عرفاني در غزليات عبدالرّحمن جامي و شاه نعمتالله وليكرماني
-
عنوان به انگليسي
Comparative Study of Gnostic Issues in Ghazalites Abdolrahman Jami and Shah Nematollah Vali Kermani
-
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
-
رشته تحصيلي
زبان و ادبيات فارسي
-
محل تحصيل
مركز ساري
-
سال تحصيل
1397
-
تاريخ دفاع
97/02/24
-
وضعيت پايان نامه
نمره 18
-
مشخصات ظاهري
119ص.
-
استاد راهنما
علي عسكري
-
استاد مشاور
مهدي خادمي كولايي
-
كتابنامه
112-117
-
توصيفگر فارسي
ادبيات فارسي , غزليات , شاه نعمتالله ولي , جامي , عرفان , تصوف
-
توصيفگر لاتين
Ghazalit , Jami , Shah Nematollah Vali , mysticism , Sufism
-
چكيده
هدف از انجام اين پژوهش، مقايسه و بررسي مقايسهاي مسائل عرفاني در غزليات عبدالرّحمن جامي و شاه نعمتالله
وليكرماني ميباشد. روش انجام پژوهش حاضر به صورت كتابخانهاي و تحليلي توصيفي بوده است و به بررسي اشعاري
كه بزرگان مشايخ تصوف به ويژه شاه نعمتالله ولي سرودهاند، به ويژه غزليات را در مجالس ذكر و سماع خوانده و اغلب
تغنّي ميكردهاند، پرداخته شده است. تعبيرات مختلفي در غزليات شاه نعمتالله ولي به كار رفته است؛ مانند: قرب، شوق،
مشاهده، يقين، شهود، فنا، بقا، حضور، تجلّي، معرفت بالله، مقام و حال، سير و سلوك، درويشي، فناي فيالله و بقايبالله
ميباشد؛ در مواردي هم از وحدت وجود سخن گفته است كه مهمترين تعبيري كه از اين اصطلاح كردهاند، معني
ميباشد. عمدة مضامين غزلهاي صوفيانۀ جامي، اصل وحدت وجود است و پس از آن « خدا در همه جا » تحتاللفظ آن
مضاميني همچون توحيد حق و نعت خالق و اهميت پير و مقام درويشي و گدايي و انديشههايي چون: برآمدن از جسم،
تعظيم و بزرگداشت عشق و انقطاع از دنيا و خوار شمردن ثروت و تشكيل خانواده و پيوستن به حق و ستايش مستي و
شيدايي و مدح دردمندي و اندوه و غيره قرار دارد. عشق با تمامي مفاهيم گوناگون و تعاريف متضادش در غزليات جامي
نمود دارد. اين دو شاعر هر دو در غزليات خود اصطلاحات مربوط به جا و مكان، مراتب سير و سلوك، مقامات و حال،
نسبتها و فرقهها، اصطلاحات مربوط به مي و خرابات و خانقاه و... را به كار بردهاند. هر دو شاعر در غزليات خود از
مراحل و مراتب زهد و پارسايي سخن گفتهاند. بيشترين تكرار اصطلاحات عرفاني در غزليات جامي: عشق، لعل، خرقه،
رخ، زلف، خيال، زاهد و ميخانه ميباشد و در غزليات شاه نعمتالله ولي كرماني: فنا، بقا، مستي، رندان، زاهد، كوي
خرابات و كوي مغان ميباشد. اين دو شاعر، در غزليات خود، اصطلاحات مربوط به جا و مكان، مراتب سير و سلوك،
مقامات و حال، نسبتها و فرقهها، اصطلاحات مربوط به مي و خرابات و خانقاه و... به كار بردهاند. هر كدام از ديدگاه
خود اين غزليات را سرودهاند. در نهايت به خداوند كه عشق حقيقي است، رسيدند.
-
تاريخ نمايه سازي
400/09/13
-
نام نمايه ساز
عاليه اسماعيلي
-
شماره ركورد
64007
-
لينک به اين مدرک :