144

كارشناسي ارشد

روانشناسي

دانشگاه پيام نور مركز گرمسار

1398

دكتر منصوره نيكوگفتار

هدف از اجراي اين پژوهش تدوين مدل اهمالكاري تحصيلي بر اساس اضطراب حالت-صفت و خودكارآمدي با نقش ميانجي كمالگرايي در دانشجويان پيام نور شهر تهران بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان اين دانشگاه بود كه از طريق روش نمونهگيري خوشهاي به حجم 396 دانشجو (184 نفر مرد و 165 نفر زن) انتخاب شدند و به پرسشنامههاي اهمالكاري تحصيلي سولمون و راثبلوم (1984)، پرسشنامه اضطراب حالت-صفت اسپيلبرگر (1970)، پرسشنامه خودكارآمدي شرر و همكاران (1982) و پرسشنامه كمالگرايي فراست (1990) پاسخ دادند. جهت بررسي مدل مفهومي ارايه شده در پژوهش، مدل اوليه با توجه به پيشبيني اهمالكاري تحصيلي در مسيرهاي مستقيم و غيرمستقيم توسط متغيرهاي اضطراب صفت حالت، خودكارآمدي و كمالگرايي مورد تحليل قرار گرفت و مدل مفهومي تاييد شد. يافتهها نشان داد ميزان اثرات به ترتيب براي خودكارآمدي (41/0-)، اضطراب صفت حالت (26/0)، كمالگرايي منفي (22/0) و كمالگرايي مثبت (19/0-) بر اهمالكاري تحصيلي ميباشد و متغير خودكارآمدي و كمالگرايي مثبت اثر منفي بر روي اهمالكاري تحصيلي در سطح معني داري 01/0 دارند، به اين معنا كه با افزايش خودكارآمدي و كمالگرايي مثبت، از ميزان اهمالكاري تحصيلي كاسته و با كاهش خودكارامدي و كمالگرايي مثبت بر ميزان آن افزوده ميشود. همچنين متغير اضطراب صفت حالت و كمالگرايي منفي اثر مثبت بر روي اهمالكاري تحصيلي در سطح معني داري 01/0 دارند، به اين معنا كه با افزايش اضطراب صفت حالت و كمالگرايي منفي، اهمالكاري تحصيلي افزايش و با كاهش اضطراب صفت حالت و كمالگرايي منفي، اهمالكاري تحصيلي كاهش مييابد. با توجه به آمارههاي بدست آمده از سه شاخص اساسي مطلق، تطبيقي و مقتصد، مدل پژوهش تاييد شد و چهار متغير مستقل پژوهش از توان لازم براي پيشبيني متغير ملاك (اهمالكاري تحصيلي) برخوردار بودند (80/0=R2) و ميتوان نتيجه گرفت كه 80 درصد از اهمالكاري تحصيلي توسط متغيرهاي اضطراب صفت حالت، خودكارآمدي و كمالگرايي در مسيرهاي مستقيم و غيرمستقيم قابل تبيين است

63997