24070پ

The research of developments in ratiocinations of the Four "osul amalieh" in Predecessors writingʹs

دكترا تخصصي

الهيات گرايش فقه و مباني حقوق اسالمي

مركز تهران جنوب

1400

1400/03/23

خوب

160ص

عابدين مؤمني ؛ سيد محمد صدري

حسن مبيني سوچلمايي

149-157ص

مركز تهران جنوب

چكيده: واژههاي برائت، احتياط، تخيير و استصحاب از واژه هاي شناخته شده و مرسوم در علم اصول فقه است كه در همۀ ادوار تاريخ علم اصول حتي همزمان با پيدايش اين علم مطرح بوده است و در كتاب هاي فقهي اهل سنت و اماميه نيز به كار رفته است؛ اما واژۀ اصول عمليه از واژه هايي است كه متأخرين اصوليان اماميه آن را در علم اصول و به تبع، در فقه مطرح كردند و واژههاي برائت، استصحاب، احتياط و تخيير را به عنوان ادلۀ فقاهتي، در برابر ادلۀ اجتهادي تلقي نمودهاند. بر اين اساس نوع نگاهي كه متأخران به اين واژه دارند، متفاوت با نگاه پيشينيان است كه اين تفاوت در طرح مسأله و استدالل بر ديدگاه ها و نظريات نمايان ميشود. در عصر محقق حلي تا زمان اخباريان ، نگاهي كه به برائت و استصحاب داشتند، نه به عنوان اصل بلكه به عنوان دليلي ظني و يكي از امارات بود. اما از زمان فاضل توني به تدريج با عنوان هاي چهارگانه چنان كه امروز پنداشته ميشود، به عنوان چارهاي براي تحير مكلف رفتار شد. پيش از وحيد بهبهاني، استصحاب با ادلۀ عقلي ثابت ميشد، اما وحيد بهبهاني و پسينيان كوشش كردند تا مستنداتي روايي براي استصحاب بيابند و صحت عمل به آن را با روايات منطبق بدانند.

1400/09/06

63829