پ.ت.2098

The effect of a course of exercise on IL-10 changes in the hippocampus and peripheral cortex of the brain and the rate of depression in rats with Alzheimerʹs disease

كارشناسي ارشد

فيزيولوژي ورزشي- فيزيولوژي ورزشي كاربردي

مركز كرج

99

99/11/26

بسيار خوب

نقيبي، سعيد

برزگري، علي

مركز كرج

هدف: بيماري آلزايمر يك اختلال مغزي پيش رونده مي باشد اين بيماري به لحاظ فيزيولوژيكي به وسيله آتروفي بارز در بخش قشر مغز و از دست دادن نورون هاي قشري و زير قشري نمود پيدا مي¬كند. هدف از انجام پژوهش حاضر، تاثير يك دوره تمرينات ورزشي بر تغييرات IL-10 در هيپوكامپ و پروفرونتال كورتكس مغز و ميزان افسردگي رت هاي مبتلا به آلزايمر است. روش‌شناسي پژوهش: بدين منظور، 40 سر رت ماده با سن تقريبي 80-90 روز از انستيتو پاستور ايران تهيه و به چهار گروه تقسيم بندي شدند (گروه كنترل سالين (10 سر)، گروه تمرين هوازي (10 سر)، گروه STZ (10 سر)و گروه STZ + تمرين هوازي (10 سر)). در شرايط روشنايي و تاريكي 12:12 و دماي 1±23 درجه سانتيگراد نگهداري و آب وغذاي كافي در اختيار آنها قرار داده شد. دو هفته سازگاري با محيط، 9 هفته تحت ورزش تردميل، سپس مدل بيماري آلزايمر ايجاد شد و سپس حيوانات مجددا در معرض ورزش تردميل به مدت 3 هفته قرار گرفتند. در انتهاي هفته هشتم مدل بيماري آلزايمر با تزريق 3 ميلي گرم بر كيلوگرم استرپتوزوسين در حجم 5 ميكروليتر آب مقطر استريل در ناحيه بطن مغز رت¬ها ايجاد شد. در انتهاي دوره تمريني تست سركوب احساس تغذيه و تست تعليق دم به عنوان تست هاي برآورد افسردگي انجام شد. پس از تكميل تست هاي رفتاري، رت ها توسط كتامين(50 mg/kg) و زايلازين (5 mg/kg) به صورت عميق بيهوش شدند. استخراج نواحي هيپوكامپ و پرفرونتال مغز جداسازي و در دماي منفي 80 درجه سانتيگراد نگهداري شد. تمام مراحل سنجش اينترلوكين 10 بر اساس روش كار موجود در كيت شركت (R&D Co) با استفاده از تكنيك الايزا انجام شد. پس از بررسي نرمال بودن توزيع داده¬ها از طريق آزمون شاپيرو-ويلك، بررسي تفاوت ميانگين گروه ها از روش آماري آناليز واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. كليه آزمون¬هاي آماري در سطح معني¬داري 05/0 > P و توسط نرم¬افزار SPSS نسخه 22 انجام شد. يافته‌ها: يافته هاي نشان داد ميانگين اينترلوكين 10 در ناحيه هيپوكامپ رت هاي مبتلا به آلزايمر چهار گروه پژوهش تفاوت معنادار وجود نداشت. ميانگين اينترلوكين 10 در ناحيه پروفرونتال رت-هاي مبتلا به آلزايمر نشان داد افزايش معني داري گروه STZ + تمرين هوازي در مقايسه با گروه STZ مشاهده شد. نتيجه تست افسردگي FST نشان داد كه واكنش تاخيري به غذا در گروه STZ نسبت به ساير گروه ها بيشتر است. در گروه STZ + تمرين هوازي نسبت به گروه STZ كمتر بود. نتيجه تست افسردگي SPT نشان داد كه زمان بي حركتي در گروه STZ + تمرين هوازي در مقايسه با گروه STZ كاهش معناداري داشت. نتيجه‌گيري: نتيجه نهايي اين مطالعه نشان داد انجام فعاليت ورزشي مي¬تواند منجر به افزايش اينترلوكين 10 در بخش پروفرونتال مغز شود در حالي كه سطوح اينترلوكين 10 در هيپوكامپ تغييرات معناداري نداشت. با توجه به نتايج بدست آمده انجام فعاليت ورزشي باعث ايجاد يك سپر ايمني در برابر بيماري آلزايمر مي شود و احتمالا در جلوگيري از بروز افسردگي در بيماران مبتلا به آلزايمر موثر باشد.

1400/08/10

كشت كار، زهرا

63438