چكيده
چكيده
مطالعه حاضر، يك پژوهش شبه آزمايشي از نوع طرح هاي پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل است كه با هدف تعيين تاثير درمان شناختي رفتاري بر تحريف شناختي و افسردگي كودكان بيش فعال (ADHD) انجام گرفته است. نمونه تحقيق شامل 30 كودك 10 تا 12 ساله بيش فعال بود كه داراي نشانگان افسردگي نيز بودند. اين كودكان، با در نظر گرفتن امكان حضور در جلسات درماني از بين كليه مراجعان به ارزيابي ذهني كميسيون پزشكي هاي معلوليت اداره بهزيستي شهرستان بناب انتخاب شدند و بصورت تصادفي در دو گروه 15 نفره آزمايش و كنترل انتصاب شدند و پرسشنامه هاي تحقيق را در مرحله پيش آزمون تكميل كردند. سپس دانش آموزان گروه آزمايش بصورت گروهي در 5 جلسه 120 دقيقه اي (يكبار در هفته)، در معرض درمان شناختي رفتاري براي افسردگي قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات درماني، يكبار ديگر در مرحله پس آزمون، پرسشنامه هاي تحقيق، توسط هردو گروه كنترل و آزمايش تكميل شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس 20 سؤالي تحريفات شناختي عبدالله زاده و سالار (1389)، و پرسشنامه افسردگي مارياكواس (CDI) بود. براساس نتايج تحليل كوواريانس، با اطمينان 99 درصد با توان 39/0 درمان شناختي رفتاري در كاهش تحريف هاي شناختي در گروه آزمايش موثر واقع شده بود (F1,27=17/33, P<0/01). همچنين، درمان شناختي رفتاري با اطمينان 95 درصد و توان 21/0 در كاهش افسردگي در گروه آزمايش موثر واقع شده بود (F1,27=7/08, P<0/05).
واژگان كليدي: بيش فعالي، افسردگي، تحريف هاي شناختي، درمان شناختي رفتاري CBT
