4008پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي باليني

دانشگاه پيام نور نخجوان

1399

1399/4/30

121ص.

106-117

هدف از انجام پژوهش حاضر، مقايسه طرحواره درماني و كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي در رشد پس از سانحه و سرمايه روانشناختي زنان مبتلا به سرطان پستان بود. روش پژوهش آزمايشي با طرح تحقيق نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه (و دو گروه آزمايشي) بود. جامعه آماري پژوهش حاضر، كليه زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌كننده به بيمارستان امام خميني تهران از ابتداي سال 1399 تا آبان ماه بود. از بين افراد جامعه، تعداد 45 نفر به صورت نمونه‌گيري غيرتصادفي هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفي در سه گروه 15 نفري قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه رشد پس از سانحه (تدسچي و كالهون، 1996) شامل 21 سوال و پرسشنامه سرمايه روانشناختي(لوتانز،2007) شامل 24 سوال بود. پس از اجراي پيش‌آزمون براي هر 45 نفر، گروه آزمايش طرحواره درماني در معرض 20 جلسه 60 دقيقه‌اي طرحواره درماني براساس دستورالعمل و تكنيك‌هاي طرحواره درماني(اقتباس از يانگ و همكاران،1391) قرار گرفت و گروه دوم آزمايشي در معرض 8 جلسه 90 دقيقه‌اي آموزش كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي براساس دستور العمل و تكنيك هاي كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي(اقتباس از سگال، ويليامز و تيزدل،2002) قرار گرفتند. در حالي كه گروه كنترل هيچ گونه مداخله‌اي دريافت نكردند اما در ليست انتظار جهت آموزش باقي ماندند. تحليل داده‌ها توسط آزمون كواريانس و نرم افزار آماري SPSS نسخه 23 صورت گرفت. يافته‌ها نشان داد بين دو روش درمان طرحواره درماني و كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي تفاوت وجود دارد و درمان ذهن آگاهي در مقايسه با طرحواه درماني در متغيرهاي رشد پس از سانحه و سرمايه روانشناختي موثرتر واقع شد. همچنين اثر هر دو درمان در طول مدت زمان پيگيري يك ماهه حفظ شده بود.

1400/3/22

62413