BF123

The Effectiveness of Group Reality Therapy Training on Resiliency, Self-Control and Suicidal Thoughts of Dashti Divorce Children

كارشناسي ارشد

روانشناسي گرايش تربيتي

پيام نور بوشهر

خرداد99

1399/4/7

خوب

106ص

محمدي يوسف نژاد ، دكتر سيد يونس

بحراني ، دكتر محمد رضا

107-119ص

فرزندان طلاق، تاب‌آوري، خودكنترلي، افكار خودكشي

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي آموزش واقعيت درماني گروهي بر تاب‌آوري، خودكنترلي و افكار خودكشي فرزندان طلاق انجام شد. طرح پژوهش از نوع طرح نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه فرزندان طلاق در حال تحصيل در مقطع متوسطه اول شهرستان دشتي در سال 1398 بود كه در مدارس اين شهر مشغول تحصيل بودند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از اين دانش آموزان بودند كه به صورت در دسترس انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. ابزارهاي بررسي شامل پرسشنامه تاب‌آوري كانر و ديويدسون (2003)، مقياس خودكنترلي تانجني و همكاران (2004) و مقياس افكار خودكشي بك (1961) بودند. دانش آموزان گروه آزمايش تحت هشت جلسه 90 دقيقه‌اي آموزش واقعيت درماني گروهي قرار گرفتند و گروه كنترل در اين مدت آموزشي دريافت نكردند. داده ها با استفاده از نرم افزار spss و شيوه ي آماري تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج حاصل از مقايسه نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون گروه‌ها نشان داد كه بين نمرات گروه آزمايش و كنترل در تاب‌آوري، خودكنترلي و افكار خودكشي تفاوت معناداري وجود داشت. به‌عبارتي‌ديگر آموزش بر بهبود تاب‌آوري (و مؤلفه‌هاي آن)، خودكنترلي و كاهش افكار خودكشي مؤثر بوده است. بر طبق يافته‌هاي پژوهش بايد گفت آموزش واقعيت درماني گروهي نقش مهمي در ارتقا سلامت روان فرزندان طلاق دارد. نتايج در راستاي مباني نظري و پژوهش‌هاي پيشين موردبحث و بررسي قرار گرفت

فصل اول: كليّات طرح پژوهش ،فصل دوم: ادبيات نظري و پيشينه پژوهش ،فصل سوم: روش پژوهش ،فصل چهارم: يافته‌هاي پژوهش ،فصل پنجم: جمع‌بندي و نتيجه‌گيري و ارائه پيشنهادها 95

61485