پ.الف.210

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور شيراز

1398-99

1398/09/30

694ص.

جعفري،اسداله

اميني لاري،ليلا

كتابنامه:ص.690-693

موسيقي شعر از زيباترين مباحث در علم بلاغت به ويژه علم بديع است كه از سه منظر موسيقي دروني، بيروني و كناري مورد بررسي قرار مي گيرد. يكي از مباحثي كه در موسيقي شعر اهميت زيادي دارد، مبحث تكرار است. تكرار را از جنبه هاي مختلف چون موسيقايي، معناشناختي، سبك شناختي، زبان شناختي، نحوي و ... مورد بررسي قرار مي دهند. در اين تحقيق موسيقي تكرار هم راستا با موسيقي شعر، در سه سطح زباني آوايي، واژگاني و جمله بررسي شده است. تكرار آوايي، شامل تكرار بيروني، تكرار دروني و تكرار آوايي قافيه است. موضوع تكرار و تلقين در ميان متصوفه به صورت هاي مختلف نمود پيدا مي كند؛ از جمله تكرار آموزه هاي متصوفه در كتب تعليمي آن ها يا خطابه هاي مجالس وعظ جهت تربيت مريدان، تكرار اذكار و اوراد و سماع عارفانه كه البته مي توان بين موسيقي تكرار در غزليات عرفاني و سماع عارفانه پيوندهايي را جستجو كرد. در اين پايان نامه به تكرار موسيقايي در اشعار دو شاعر صوفي در دو دوره ي مختلف پرداخته شده است. شاعران مورد پژوهش فخرالدين عراقي شاعر قرن هفتم و نور علي شاه اصفهاني شاعر نيمه ي دوم قرن دوازدهم و اوايل قرن سيزدهم هستند. اگر چه هر يك از اين دو شاعر در بخش هايي از موسيقي تكرار و ارتباط آن با سماع عارفانه، شايسته تر عمل كرده اند؛ ولي در مجموع هر دو شاعر با اختلاف آماري ناچيزي، از موسيقي تكرار و ايجاد رابطه با سماع عارفانه به نيكي بهره برده اند.

61257