23722پ

The obligation and its principles in enjoining the good and forbidding the evil

كارشناسي ارشد

الهيات گرايش: فقه و مباني حقوق

مركز تهرانجنوب

1396

1396/09/02

بسيارخوب

116پ

محمدحسن شيباني

سيد محمد صدري

110-113پ

Obligation , enjoining the good and forbidding the evil,

مركز تهرانجنوب

چكيده در راستاي موضوع كه بررسي الزام و مباني آن در امر به معروف و نهي از منكر ميباشد با توجه بهه ايه نكهه بحث امر و نهي يكي از نكات محوري در مباحث اصول بوده و از طهرف ديرهر امهر و نههي از اركهان مهه مباحث فقهي در امر به معروف و نهي از منكر است. در بخش كليات به تعاريف اصولي امر و نههي و ظههور آنها و تفاوت امر تكويني و تشريعي پرداخته شده است. براي تحليه درسهت بحهث را در بالهك اركهان و شرايط و مراتك امر به معروف و نهي از منكر بررسي شده است و در ابتدا تعريف رايج فقها از امر و نهي در امر به معروف و نهي از منكر پرداخته شده است. فقها امر را حم به انجام معروف و نههي را منها از تحقه منكر تعريف كردهاند كه از مرتبه آسان بلبي و لفظي تا مرتبه يدي پيش ميرود و در مرتبهه يهدي آن تها مهرز ضربوجرح و بت ه پيش ميرود. اين تعريف يكي از مواضا ظهور الزام ميباشد. محذورات ايهن تعريهف در مرحله نظر و عم بيان شده و با استدلال به آيات نادرستي اين تعريف اثبات ميشود. از جملهه از اركهان امر به معروف و نهي از منكر بحث آمر و ناهي است كه با بررسي آياتي كه در آنها به آمران و ناهيان اشهاره شده است ه منظور برآني امرونهي مشخص ميشود و ه با بررسي آمران غير انسان ماننهد خهدا و نمهاز و شيطان ميتوان از روش آنها در امر و نهي استفاده كرد و در مورد آمران و ناهيان انساني مانند انبيا و مؤمنهان و منافقان ه از روش و ه از مصادي امر و نهي ميتوان استفاده كرد. از مطالك مه ديرهري كهه در نتيجهه رساله خيلي مه ميباشد بحث خود معرف و منكر و دستهبندي آنها ميباشد چرا كه معروف و منكر در امر به معروف و نهي از منكر رايج از جنس فع جوارحي بوده درصورتيكه لزومها معهرف و منكهر منحصهر در افعال جوارحي نبوده و بعضي از معروف و منكرها مانند شرك بخ و حسد از جنس كيفيات نفساني هسهتند و با تعريف رايج امر به معروف و نهي از منكر اولا بابليت شناسايي و تشخيص و ثانيا امهر و نههي در مرتبهه يدي را ندارند و مشخص ميشود كه معروف و منكرهايي خواهي داشت كه بابليت امر و نهي شهدن توسهط اين فرايند رايج را نخواهد داشت و اين برخلاف اطلاق لفظ امر به معروف و نهي از منكر است. بحث تهث ثير و احتمال تثثيرگذاري و بحث نداشتن مفسده از شرايط امر به معروف و نهي از منكهر اسهت و بها توجهه بهه اينكه رويكرد امر به معروف و نهي از منكر رايج فع گرا ميباشد و فاع گرا نيست و از طه رف ديرهر هه تعريف روشني در مورد تثثير و مفسده صورت نررفته و در مقام عم در مرتبه يدي نارسها بهوده و چهه بسها نتيجه برعكس ميدهد كه در بالك توضيحات و مثالهايي اين نارسايي نشان داده شده است. در ادامه به منشث 2 مراتك امر به معروف و نهي از منكر از نظر فقها پرداخته شده و چند حديثي كه بيشتر مورد استناد فقها بهرار گرفته است از لحاظ سند و دلالت بررسي شده است و ضمن نشاندادن ضعف سندي و عدم دلالت آنهها در تطبي آن احاديث با تعريف رايج امر به معروف و نهي از منكر مشخص شده است. در ادامه ضمن جمابندي و ابهامات تعريف رايج امر به معروف و نهي از منكر برداشت خود از مرتبه يدي كه عبارت از كار فرهنري و بسترسازي است بهطوريكه زمينه بهگونهاي آماده ميشود كه خود اشخاص با مي و اختيهار خهود دسهت بهه انجام معروف و ترك منكر بزنند و با ارائه دستهبندي از نوع روابط انسان با خدا، خود و جامعه مدعا از طري كتاب و سنت اثبات شده است و شواهدي ه از بعضي از فقها بر تثييد آن بيان شده است.

1399/08/11

61153