23716پ

Thesis submitted in partial fulfillment Of the requirement for the degree of msc. In Moral Philosophy

كارشناسي ارشد

فلسفه اخلاق

مركز تهران جنوب

1398

1398/04/19

بسيارخوب

111ص

زينب شكيبي

رضا رسولي شربياني

107-110ص

مركز تهران جنوب

اين پژوهش در نظر دارد تا در وهلهي نخست به بررسي سير تاريخي بروز فلسفهي تحليلي بپردازد و سپس با بررسي دستگاه فلسفي ويتگنشتاين دوم، در مورد نظرگاه او راجع به اخلاق، به يك نتيجهگيري و جمعبندي مشخص برسد. اگرچه ويتگنشتاين در دورهي دوم فكرياش به طور مشخص راجع به مقولهي اخلاق سخن به ميان نياورده است اما ميتوان با توجه به سيستم فكري و ساختاري كه او ايجاد كرد، راجع به اخلاق، خوانش و تفسيري به دست آورد. بر اساس شالودهي فكري ويتگنشتاين دوم، يعني بحث نحوهي زندگي و بازيهاي زباني، اولا او را بايد در زمرهي زمينهگرايان و نسبيگرايان فرهنگي بدانيم، دوما از آنجايي كه در نظرگاه او، اين زبان است كه به واقعيت معنا ميدهد و واقعيت مستقل از زبان به طور كل نفي شده است، بر همين اساس او در زمرهي ناواقعگرايان قرار ميگيرد و به جهت معرفتشناختي نيز، از آنجا كه ملاك معناداري را در كاربرد ميداند و كاربرد نيز در جريان نحوهي زندگي و حاصل توافقات اجتماعي ايجاد ميشود، او يك ناشناختگرا محسوب مي شود. از نظر او نحوهي زندگي، تنها واقعيت موجود است كه چگونگي شكلگيري آن توضيحپذير نيست. نحوه ي زندگي، بازيهاي زباني را ايجاد ميكند و ما با تكثري از بازيهاي زباني مواجه هستيم كه هركدام قواعد خاص خودشان را دارند و اين قواعد تنها براي افراد حاضر در آن بازي قابل يادگيري و شناخت هستند و خارج از آن نميتوان به فهم صحيحي از چگونگي آن بازي زباني رسيد. اين طرز تلقي از واقعيت و معياري كه ويتگنشتاين براي شناخت ارائه مي دهد منجر به نسبي بودن تمام امور از جمله گزارههاي اخلاقي ميشود و همچنين نقد و سنجش، هيچ جايگاهي در اين ميان نخواهند داشت.

1399/08/11

61147