0110

The Effectiveness of Problem Solving Education on Self-efficacy and Social Acceptance Beliefs of Sixth Grade Students in Ferdowsi School

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

فردوس

98-99

139/06/03

دفاع شده

خديجه اعراب شيباني

خديجه عليپورمقدم

اين پژوهش با هدف بررسي اثر بخشي آموزش حل مسئله بر باور¬هاي خودكار آمدي و پذيرش اجتماعي دانش آموزان پايه ششم در سال تحصيلي 99-98 شهر فردوس انجام گرفته است. روش اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل است. جامعه آماري شامل تمام دانش‌آموزان پسر پايه ششم متوسطه شهر فردوس بودند كه در سال تحصيلي 99-98 در مدارس ابتداي دوره دوم اين شهر مشغول به تحصيل بودند انتخاب و نمونه موردبررسي بر اساس روش پژوهش، شامل30 نفر از دانش¬آموزان پسر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 ) جايگزين شدند. گروه آزمايش، آموزش حل مسئله را در طي 7 جلسه يك‌ساعته (هر هفته دو جلسه) دريافت نمودند؛ و اعضاي گروه كنترل در ليست انتظار باقي ماندند. گروه‌ها پرسشنامه باورهاي خودكارآمدي مك ايلري و بانتينگ(2002) و مقياس پذيرش اجتماعي كراون مارلو(1960) را به‌عنوان پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل كردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 به روش تحليل آنكووا و مانكووا انجام گرفت. نتايج ميانگين¬هاي تعديل‌شده نشان مي¬دهد كه ميانگين نمره باورهاي خودكارآمدي گروه آزمايش در مقايسه با گروه گواه و نيز ميانگين نمره پذيرش اجتماعي گروه آزمايش در مقايسه با گروه گواه افزايش بيشتري دارد. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮐﻮوارياﻧﺲ ﯾﮏ ﻃﺮﻓﻪ نشان داد كه متغير باورهاي خودكارآمدي پيش آزمون با ( 000/ 0 = p و 066/815 =F) همراه معني دار است و همچين اثر متغير پذيرش اجتماعي پيش آزمون با ﺗﻮﺟه به ( 000/ 0= p و 322/20 = F) همراه معني دار است. نتيجه گيري ميشود با ارائه آموزش حل مسئله به دانش‌آموزان باعث افزايش خودكارامدي و همچنين افزايش همنوايي يا همرنگي در اين‌گونه دانش‌آموزان باشيم. واژه¬هاي كليدي: اثربخشي آموزش حل مسئله، باورهاي خودكارآمدي، پذيرش اجتماعي.

61109