پ.ت.1880

The effect of 3 methods of exercise training on PGC1α and Sirt1 gene expression in liver of male whistar rats

كارشناسي ارشد

فيزيولوژي ورزشي- فيزيولوژي ورزشي كاربردي

مركز كرج

99

99/03/27

خوب

68ص.

نقيبي، سعيد

-

ص:59-68

پ استاد راهنما نقيبي، سعيد

مقدمه: حضور در فعاليت هاي ورزشي پيامدهاي مفيدي دارد كه مي توان به اثر آن بر كبد و نقش جدايي ناپذير آن در فيزيولوژي ورزش نيز اشاره كرد. كيد سوبستراهاي انرژي را از طريق چرخه كوري و كاتابوليسم گليكوژن براي بافت هاي پيراموني فراهم مي كند و به علاوه مولكول هاي فعال بيولوژيكي مانند فاكتورهاي رشدي را به درون گردش خون رها مي كند روش شناسي: تعداد 32 سر رت نر به صورت تصادفي به چهار گروه مساوي كنترل، تمرين پر شدت (HIT)، تمرين با شدت متوسط (MIT) و تمرين تناوبي پر شدت (HIIT) تقسيم شدند. گروه هاي تمريني به مدت 8 هفته در برنامه هاي تمريني شركت كردند. پروتكل تمرين HIT شامل دويدن در سرعت 20 متر بر دقيقه، با شيب فزاينده نوارگردان و 37 دقيقه بدنه اصلي تمرين در 65 درصد اكسيژن مصرفي بيشينه بود. پروتكل تمرين MIT شامل دويدن به مدت37 دقيقه در 65 درصد اكسيژن مصرفي بيشينه بود. پروتكل تمرين HIIT شامل 4 وهله تناوب شديد با زمان 4 دقيقه دويدن با شدت 90 تا 100 درصد VO2max و 4 وهله تناوب كم شدت با زمان 3 دقيقه دويدن در 50 تا 60 درصد VO2max و 28 دقيقه بدنه اصلي تمرين بود. 24 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين حيوانات قرباني شدند و بافت چربي زير جلدي آنها برداشته شد. از روش RT-PCR براي اندازه گيري بيان ژن ها استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از آزمون هاي تجزيه و تحليل كروسكال واليس و آزمون تعقيبي هاجز هولمز انجام گرديد. سطح معنا داري 05/0P< در نظر گرفته شد. يافته ها: ميزان بيان ژنPGC-1α و SIRT1 در هر سه پروتكل تمريني نسبت به گروه كنترل افزايش داشت. بين سه گروه تمريني MIT ,HITو HIIT در بيان ژن هاي PGC-1α و SIRT1 اختلاف معنا داري مشاهده نشد )05/0( P>. گروه HIIT بيشترين افزايش در بيان هر دو ژن را نشان داد. نتيجه گيري: لذا با توجه به نقش كليدي PGC-1α وارتباط شناخته شده اين فاكتوربا SIRT1 مي توان نتيجه گرفت كه احتمالاً تمرينات ورزشي بدون در نظر گرفتن نوع آن و فقط بر اساس برخورداري از عامل شدت يا مدت كافي مي تواند موجب افزايش بيان اين دو فاكتور در كبد شود.

99/06/03

كشت كار، زهرا

60363