پ59

Stylistics and Sociological Analysis of Tehran Contemporary Architecture

كارشناسي ارشد

جامعه شناسي

دانشگاه پيام نور مركز پرند

94-95

95/06/15

دفاع شده

120ص

زارع، بيژن

كياني، مژده

معماري، تهران، سبك، جامعه، فضا، فرم و زيبايي شناسي.

دانشگاه پيام نور مركز پرند

معماري آشفته تهران در اين سالها، اين پرسش را به وجود مي¬آورد كه آيا يك معماري آشفته از يك جامعه¬ي آشفته و پريشان مي¬آيد و آيا اين معماري بر پريشاني جامعه مي¬افزايد. آيا معمارانِ طراح، اثرپذيرفته از جامعه طراحي مي¬كنند يا آنها تنها با فرم و طراحي و سبك روبرو هستند؟ آيا ما مي¬توانيم به تحليلي سبك¬شناختي در معماري تهران برسيم و به چه تحليل جامعه¬شناختي در اين معماري مي¬رسيم؟ اين تحقيق به مطالعه نگرش معماران طراح و استادهاي دانشگاه مي¬پردازد كه نمونه¬هاي اين پژوهش مردان و زنان 27 تا 70 ساله است. روش تحقيق در اين پژوهش در مرحله-ي جمع¬آوري داده¬ها، روش مصاحبه عميق و در مرحله¬ي تحليل، پديدارشناسي است. اين مطالعه سعي بر اين دارد تا با بهره¬گيري از روش تحقيق كيفي به دركي عميق¬تر از آنچه تا كنون بوده است، برسد. يافته¬هاي اين پژوهش حاكي از آن است كه سبك، مفهومي گمشده در معماري معاصر تهران است و طراحي¬ها آميزه¬اي از سبك¬هاي مختلف يا تنها كاريكاتوري از سبك هستند و معماري تهران چنان درگير فرم شده است كه گويي درك درستي از رابطه ميان معماري و شهر، معماري و شهرسازي، معماري و شهروندان و در كل معماري و محيط ندارد. يافته¬ها حكايت از اثرگذاري عميق جنگ، ركود اقتصادي و بحران¬هاي اجتماعي و فرهنگي بر جامعه و معماري دارد و از تأثير متقابل و انكارناپذير معماري و جامعه بر هم مي¬گويد. شرايطي كه آموزش معماري در ايران را نيز چنان پايين آورده است كه از دغدغه¬هاي جدي معماري در تهران و ايران به شمار مي¬آيد و درمي-يابيم كه معماري و شهرسازي از زماني در معماري معاصر شروع به تغيير و بهتر شدن مي¬كند كه جامعه¬ي شهري، خيابان¬ها، كوچه¬ها، بزرگراه¬ها، ميدان¬ها و شهر را محلي براي زندگي مي¬بيند، نه محلي براي عبور.

59959