پ.ت.1826

The effect of continuous and endurance periodic exercises on the expression of HIF and VEGF genes in the heart tissue of male rats

كارشناسي ارشد

تربيت بدني- فيزيولوژي ورزشي كاربردي

مركز كرج

96

96/10/12

بسيار خوب

105ص.

اسد، محمدرضا

فشي، محمد

ص:99-105

پ استاد راهنما اسد، محمدرضا , پ استاد مشاور فشي، محمد

مقدمه: تأثير ورزش بر فاكتورهاي سازنده عروق، موضوعي است كه به تازگي توجه بسياري از پژوهشگران را به خود جلب كرده است. اما موضوعي كه تا كنون به آن پرداخته نشده است، تأثير دو شيوه تمريني تناوبي شديد HIIT و استقامتي تداومي بر بيان ژني HIF و VEGF در بافت قلبي موش هاي نر ويستار مي باشد. HIF و VEGF فاكتورهاي رونويسي دخيل در آنژيوژنز مي باشند كه در شرايط هايپوكسي القا شده با فعاليت ورزشي، ميزان بيان ژني آن ها افزايش يافته و در نهايت اكسيژن رساني را از طريق رگزايي بهبود مي بخشد. با اين حال پاسخ HIF و VEGF به دو نوع تمرين ورزشي تداومي شديد و HIIT در بطن چپ قلب ناشناخته است. روش پژوهش: در اين مطالعه، 18 سر موش نر ويستار به طور تصادفي ساده به سه گروه تمرين استقامتي تداومي (CT)، تمرين تناوبي شديد (HIIT) و كنترل (CO) تقسيم شدند كه تعداد موش ها در هر گروه (n=6) بود. هر دو گروه CT و HIIT، به مدت 8 هفته به فعاليت روي نوار گردان پرداختند. از آزمون ANOVA و تست تعقيبي LSD براي تحليل داده ها استفاده شد. سطح معناداري 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: تحليل داده ها نشان داد كه سطوح بيان ژني VEGF در گروه تمرين HIIT نسبت به گروه كنترل (001/0 P=) و نسبت به گروه تداومي (004/0 P=) تفاوت معناداري دارد. همينطور تفاوت معناداري در ميزان سطوح HIF بين گروه هاي كنترل و گروه HIIT (001/0 P=) و گروه هاي كنترل و CT (001/0 P=) و گروه HIIT و CT (049/0 P=) مشاهده شد. نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه تمرينات ورزشي مي تواند باعث بهبود رگ زايي از طريق افزايش ميزان VEGF و HIF در موش هاي تمرين كرده شود كه ميزان اين بهبود تا حدودي به نوع تمرين ورزشي وابسته مي باشد.

99/04/03

كشت كار، زهرا

59704