23565پ

The relationship between loneliness and cognitive decline with variable mediator of depression in old people.

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

تهران جنوب

1398

1398/11/07

خوب

106ص

حسين زارع

زيبا ايراني

102-104ص

loneliness- depression- cognitive decline

تهران جنوب

سالمندي دوره اي است كه با تغييرات بزرگي در زندگي فرد همراه است. يكي از مشكلات اين دوره احساس تنهايي است. تنهايي هيجاني ناخوشايند ناشي از نارسايي هاي كمي و كيفي در روابط اجتماعي است كه مي تواند منجر به اختلالات روانشناختي از جمله افسردگي گردد. تنهايي و به تبع آن افسردگي نيز افت شناختي را در فرد افزايش ميدهد. هدف از تحقيق حاضر بررسي ارتباط ميان حس تنهايي و افت كاركرد كاركردهاي شناختي با منظور داشتن ميانجي افسردگي است. در اين تحقيق توصيفي- همبستگي، 120 نفر از سالمندان شهر تهران به صورت تصادفي گزينش شده و با استفاده از پرسشنامه وضعيت رواني ام ام اس اي، پرسشنامه احساس تنهايي و مقياس افسردگي سالمندان و همچنين مصاحبه مورد ارزيابي قرار گرفتند. تحليل داده ها با آزمون ضريب همبستگي اسپيرمن نشان داد ارتباط معناداري بين حس تنهايي و افت كاركردهاي شناختي وجود دارد .(P<0/01)با ورود متغير ميانجي افسردگي رابطه بين متغير مستقل و وابسته كاهش پيدا كرد ((P=-0/51. با اين تعبير ميانجي در اين تحقيق نقش قابل توجهي داشت. بر اين اساس تاثير تنهايي در ايجاد افسردگي و كاهش كاركردهاي شناختي در دوره ي سالمندي تاييد مي گردد. با ارتقاي سبك زندگي، برقرار نمودن روابط و تعاملات اجتماعي و مداخلات روان شناختي مي توانيم به اين افراد كمك كنيم تا در جهت بهبود زندگي خود گام هاي موثرتري را بردارند.

1399/03/21

59587