3725پ

Introduction of key elements of successful management of human based transportation for traffic reduction and adaptation of the concept for Mashhad city

كارشناسي ارشد

عمران – راه و ترابري

دانشگاه پيام نور تهران شمال

1392

1393/3/3

بسيارخوب

281ص.

شيرازيان

كي منش

185-195

human-centered transportation, transportation management, transportation, community health, critical success factors, traffic, health, social, learning and collective learning

پس از انقلاب صنعتي، غفلت كارشناسان ترافيك از يك سو و رونق صنعت خودروسازي از سوي ديگر، موجب بوجود آمدن رقابتي نابرابر ميان ساخت و افزايش تعداد اتوبان ها و توليد انبوه خودرو و سرازير ساختن آنها داخل شهرها خصوصا كلان شهرها گرديد تا حدي كه در برخي شهرهاي بزرگ مانند توكيو، لندن و نيويورك آلودگي هوا و راه بندان هاي طولاني به مشكلي جدي و غيرقابل حل تبديل شد. اين امر زماني به طور محسوس تر خودنمايي نمود كه جامعه شناسان و كارشناسان راجع به شرايط بحراني از بين رفتن سلامت افراد در كلان شهرها هشدار جدي دادند. اتكاي بيش از حد شهرسازي مدرن به نيازهاي حركتي سواره و غفلت از حفظ و ساماندهي فضاهاي پياده كه افول ارزشهاي اجتماعي، فرهنگي و بصري و كاهش كيفيت محيط شهري را به همراه داشت، موجب برانگيخته شدن انتقادات زيادي از سوي صاحب نظران مسائل شهري بر عليه شهرسازي مدرن گرديد. شدت اين انتقالات بيشتر متوجه كيفيات كالبدي- فضائي و جنبه هاي نامطلوب اجتماعي حاصل از اين نظام شهرسازي بوده است. افزايش آمار بيماريهاي ناشي از وابستگي شهرها به حمل ونقل خودرو محور نه تنها شامل بيماري هاي ناشي از آلودگي محيط و هوا و آلودگي صوتي مي گردد بلكه بيماريهاي غيرمستقيم متفاوتي از جمله عدم فعاليت فيزيكي، افزايش وزن، افسردگي، عدم تعادل روحي و غيره را نيز در بر مي گيرد. جدا از اين مسائل، بسياري از جلوه ها و نمادهاي فرهنگي و هنري شهرها كه ساليان دراز باعث توجه شهروندان و گردشگران بوده اند نسبت به گذشته بسيار كمرنگ و كم اهميت جلوه گر شده اند و با عبور سريع خودروها از كنار آنها هيچگونه چشم اندازي براي نمايش قدمت و ارزش واقعي خود به تماشاگران ارائه نمي نمايند. از اين رو در دو دهه اخير، نگاه بسياري از كشورهاي اروپايي و امريكايي به سوي حمل و نقل انسان محور معطوف گرديده و در پي راهكارهاي بازگرداندن سلامت افراد و نگاه بهداشتي به جامعه مدرن و احياي بافت هاي اصيل شهري بوده اند و موفقيت هاي زيادي نيز در اين امر حاصل گرديده است. متاسفانه عليرغم لزوم اجراي اين روش و ترويج اين ديدگاه در كشور ايران، خصوصا در كلان شهرهائي چون تهران و مشهد، اين موضوع كمتر مورد توجه قرار گرفته يا اصلا به آن پرداخته نشده است. نتيجه اين بي توجهي يا كم توجهي بطور مشهودي امروزه در تهران بزرگ قابل رويت است. گرچه فعاليتهاي بسيار مطلوبي در سالهاي مديريت فعلي شهرداري در حال انجام است كه شروع خوبي براي اين تغيير نگرش در شهرداري است ولي چنانچه هوشمندانه و دقيق اين معضل مورد توجه قرار نگيرد به زودي به شكل غيرقابل حل و غيرقابل تحمل بروز خواهد نمود. كما اينكه هم اكنون نيز چنانكه مشاهده مي شود عليرغم تلاشهاي فراواني كه در راستاي حل مشكل ترافيك تهران انجام مي گيرد، همچنان هر فرد در تهران بطور متوسط هر روز حدود 3-2 ساعت از وقت خود را در حال تردد در ترافيك سپري مي كند و اين ميانگين از ده سال پيش به سرعت افزايش يافته و هم چنان نيز رو به افزايش مي باشد. آثار اين پديده ي شهري تنها به از دست دادن زمان مفيد و كاهش راندمان كاري چندين ميليون نفر – ساعت در در روز، خاتمه نمي يابد و بيماريهاي تنفسي، آلودگي محيط زيست و آثار سوء بر گياهان و جانوران، اختلالات روحي و رواني، به هدر رفتن منابع فسيلي و سوختي، تخريب نماي ساختمان ها و سيماي شهري، استهلاك خودروها، بيماريهاي جسماني و فيزيكي در افراد، كاهش ارتباط سالم ميان افراد خانواده ها و بسياري ديگر از مشكلات اجتماعي – زيستي را نيز شامل مي گردد كه چنانچه به اين معضل به موقع و صحيح اهميت داده نشود، آثار سنگين و غيرقابل جبران آن خسارات شديدي بر پيكره شهر و ساكنين آن وارد خواهد نمود و به زودي ساير شهرهاي ايران نيز به همين مشكل مبتلا خواهند شد. همچنانكه بسياري از كلان شهرهاي معروف جهان به آن دچار گرديده اند و براي حل آن به سراغ كارشناسان و متخصصان علم ترافيك رفته اند تا بتوانند شهرها را به محيطي قابل سكونت و ايمن بازگردانند. در اين راستا، راهكارهاي زيادي براي طرح مطلوب شهروندان در برابر اوضاع نابسامان شهرسازي مدرن، در عرصه شهرسازي جهان مطرح شده است كه از آن جمله مي توان به توجه بيشتربه حمل ونقل عمومي وخصوصا ريلي، جنبش پياده گستري، استفاده از دوچرخه و ساخت مسيرهاي سبز، افزايش فضاي پياده راه ها، برنامه هاي آموزشي- ورزشي و ... و به عبارتي كلي مديريت حمل و نقل انسان محور اشاره كرد. در اين پايان نامه سعي شده است از بين عوامل متعدد موفقيت در حمل و نقل انسان محور، عواملي تعيين گردد كه باعث تاثير توامان و مستقيم كاهش ترافيك شهري گردد. با توجه به موضوع تحقيق، بررسي تاثير تمامي عوامل كليدي موفقيت اين طرح، كاري بس دشوار و زمان بر مي باشد كه با مطالعه و بررسي تحقيقات مختلف از بين تعداد زيادي از عوامل كليدي موفقيت ساز و رضايتبخش حمل و نقل انسان محور، هفت عامل كه با عوامل كليدي كاهش ترافيك و افزايش استقبال عمومي مشترك ميباشند را به عنوان متغيرهاي مستقل تحقيق انتخاب گرديده و تاثير آنها را بر افزايش رضايت، بهبود كيفيت ترافيك و سلامت جامعه به عنوان متغيرهاي وابسته تحقيق بررسي شده است. پس از تعيين و تائيد شاخص هاي مرتبط با متغيرهاي مستقل و وابسته، پرسشنامه تهيه شده در نمونه آماري توزيع گرديد. با انجام تحليل آماري بر روي داده هاي جمع آوري شده، مشخص گرديد هنگامي كه رابطه بين متغيرهاي مستقل و وابسته به صورت تك تك و بدون تعامل و ارتباط عوامل با يكديگر مورد بررسي قرار مي گيرد، تمامي عوامل كليدي، تاثير مثبتي بر يادگيري همگاني افراد و كاهش بار ترافيكي دارند. اما هنگامي كه تعامل و ارتباط عوامل كليدي با يكديگر و تاثير تواما متغيرهاي مستقل بر متغيرهاي وابسته مورد بررسي قرار مي گيرد، تنها دو عامل سياستها و استراتژيها و مديريت وسايل حمل و نقل عمومي باعث افزايش توامان استقبال عمومي افراد جامعه و كاهش ترافيك شهري مي گردد.

1399/3/20

59581