23553پ

A thesis submitted to the Gratitude Studies Office in partial fulfillment of the requirements for the degree of M.Sc. in Motor Development

كارشناسي ارشد

تربيت بدني و علوم ورزشي رفتار حركتي گرايش: رشد حركتي

مركز تهران جنوب

1398

1398/12/03

خوب

115ص

فرناز ترابي

آذر آقاياري

102-112ص

Music rhythm, Slow music, Fast music, Rate of perception exersion, Central fatigue, Low body strength index

مركز تهران جنوب

هدف پژوهش حاضر مقايسه آثار ضرب آهنگ موسيقي تند و كند بر شاخص درك فشار و خستگي مركزي مردان جوان ورزشكار شهر تهران بود. نمونه آماري پژوهش حاضر شامل 12 دانشجوي ورزشكار دانشگاه هاي تهران بودند كه به‌صورت داوطلبانه در تحقيق حاضر شركت كردند كه اين افراد به روش تعادل مخالف در 3 جلسه به انجام آزمون هاي تحقيق پرداختند. در مرحله اول يك سوم از گروه آزمودني ها به صورت تصادفي در شرايط بدون موسيقي به فعاليت پرداخت، در همان مرحله يك سوم ديگر با استفاده از موسيقي با ريتم تند و يك سوم با استفاده از موسيقي با ريتم كند تا متوسط به فعاليت پرداختند. پس از 72 ساعت گروهي كه در مرحله اول در نقش گروه كنترل (بدون موسيقي) ظاهر شدند، در اين مرحله با موسيقي تند به فعاليت پرداختند وگروهي كه در مرحله اول با موسيقي كند فعاليت كردند، در اين مرحله بدون موسيقي در نقش گروه كنترل بودند و گروهي كه با موسيقي تند فعاليت داشتند با موسيقي كند فعاليت كردند. پس از 72 ساعت گروهي كه در مرحله قبل در نقش گروه كنترل (بدون موسيقي) ظاهر شدند، در اين مرحله با موسيقي تند به فعاليت پرداختند وگروهي كه در مرحله اول با موسيقي تند فعاليت كردند، در اين مرحله بدون موسيقي در نقش گروه كنترل بودند و گروهي كه با موسيقي تند فعاليت داشتند با موسيقي كند فعاليت كردند. در پايان اطلاعات بدست آمده در سه مرحله، با موسيقي تند و كند (گروه تجربي) و بدون موسيقي (گروه كنترل) آناليز شده اند. براي تجزيه و تحليل دادهها با توجه به تعداد متغيرها و مراحل اندازه‌گيري از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر، آزمون تعقيبي بونفروني، همچنين آزمون ناپارامتريك فريدمن استفاده شد. در همه آزمون‌ها مقدار خطا در سطح0.05 α £ محاسبه شد. يافته هاي پژوهش نشان داد، مجموع شاخص درك فشار و نيز شاخص درك فشار پس از حركت دراز و نشست، بارفيكس، سرشانه با هالتر، جلو ران با دستگاه و دوي استقامت مردان جوان ورزشكار معني‌دار است (P<0.05). در همين رابطه اختلاف هر دو مرحله تجربي با مرحله كنترل معني دار است (P<0.05). اما تفاوت بين مراحل عملكرد با موسيقي كند و تند معني دارنيست. تاثير نوع موسيقي بر عملكرد دراز و نشست به عنوان استقامت عضلات ميان تنه در همه مراحل معني دار بود. به طوري كه بين مراحل اجرا با موسيقي با كنترل اختلاف معني داري مشاهده شد (P<0.05). همچنين عملكرد آزمون استقامت عضلاني ميان تنه در مرحله موسيقي تند به طور معني داري بهتر از مرحله موسيقي كند بود (P<0.05). آثار ريتم موسيقي بر عملكرد زمان آويزان شدن از بارفيكس به عنوان شاخص استقامت عضلاني ايزومتريك سرشانه در مراحل اجراي با موسيقي نسبت به مرحله كنترل معني دار بود (P<0.05). همچنين شاخص استقامت عضلاني ايزومتريك در مرحله موسيقي تند نسبت به مرحله موسيقي كند تفاوت معني داري ندارد. آثار موسيقي بر عملكرد زمان دويدن استقامتي به عنوان شاخص استقامت عمومي بدن در مراحل اجراي با موسيقي نسبت به مرحله كنترل معني دار نيست. برخلاف آن، آثار موسيقي بر عملكرد سرشانه با هالتر به عنوان شاخص قدرت عضلاني ايزوتونيك سرشانه در مراحل اجراي با موسيقي نسبت به مرحله كنترل معني دار بود (P<0.05). همچنين شاخص قدرت عضلاني ايزوتونيك در مرحله موسيقي تند نسبت به مرحله موسيقي كند تفاوت معني داري ندارد. آثار موسيقي بر عملكرد حركت جلوران به عنوان شاخص قدرت عضلاني پايين تنه در مراحل اجراي با موسيقي نسبت به مرحله كنترل معني دار نيست. در نهايت به نظر مي رسد تاثير موسيقي بر شاخص درك فشار فراتر از ريتم موسيقي در ورزشكاران جوان تاثير گذار باشد. همچنين بر اساس يافته هاي مشاهده شده تاثير موسيقي صرف نظر از ريتم بر عملكرد هاي اندازه گيري شده بالاتنه بارزتر است. پيشنهاد مي شود از موسيقي صرف نظر از نوع آن جهت افزايش تحمل خستگي و كاهش در فشار در طول تمرينات در ورزشكاران استفاده شود.

1399/02/29

59511