پ.ت.77

كارشناسي ارشد

تحقيقات آموزشي

پيام نورشيراز

97-98

1398/04/15

159

طالبي،سعيد

صيف،محمد حسن

كتابنامه :ص.118-153

هدف پژوهش حاضر، ارائه ي مدل علي روابط ادراك از محيط كلاس و درگيري تحصيلي با تاكيد بر نقش واسطه اي تاب آوري تحصيلي است.به منظور دستيابي به اين هدف از جامعه ي آماري شامل 34766 نفر از دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر شيراز،تعداد 379 نفر از آن ها بر اساس جدول كرجسي و مورگان و با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه ي سه عاملي تاب آوري تحصيلي (ساموئلز، 2004)، پرسشنامه ي چهار عاملي درﮔﯿﺮي ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ رﯾو (AES)(2013) و پرسشنامه ي چهار عاملي ادراك از محيط كلاس خوش طالع (1393) بودند، داده‌هاي جمع آوري شده به روش تحليل مسير مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌هاي پژوهش نشان داد،ادراك از محيط كلاس بر درگيري تحصيلي داراي اثر مستقيم و مثبت است. همچنين اثر غيرمستقيم ادراك از محيط كلاس بردرگيري تحصيلي معني دار است و پذيرفته مي‌شود.از ديگر سو مهارتهاي ارتباطي بر درگيري تحصيلي داراي اثر مستقيم و مثبت است.همچنين جهت گيري آينده بر درگيري تحصيلي داراي اثر مستقيم و مثبت است. و نيز مثبت نگري بر درگيري تحصيلي داراي اثر مستقيم و مثبت است.همچنين ادراك از محيط كلاس بر مهارتهاي ارتباطي داراي اثر مستقيم و مثبت است. ونيز ادراك از محيط كلاس بر جهت گيري آينده داراي اثر مستقيم و مثبت است.همچنين ادراك از محيط كلاس بر مثبت نگري داراي اثر مستقيم و مثبت است. از ديگر سو بيشترين اثر، مربوط به اثر كل ادارك از محيط كلاس بردرگيري تحصيلي(44/0) و كمترين اثر كل بر درگيري تحصيلي، مربوط به جهت گيري آينده (21/0) است.

59483