3380پ

Comparison of serum fetuin- A and lipid profile levels, , metabolic symptoms, and insulin resistance alterations in healthy women and type 2 diabetic patients after 12 weeks aerobic exercise training

كارشناسي ارشد

فيزيولوژي ورزشي - فعاليت بدني و تندرستي

دانشگاه پيام نور كرج

1397

1397/9/28

بسيارخوب

113ص.

اسد ، محمدرضا

قلي پور ، مجيد

84-95

Aerobic Exercises, Fetuin-A, Lipid profile, Metabolic Symptoms, Insulin Resistance, Type-2 Diabetes

هدف: هدف از انجام اين پژوهش، بررسي و مقايسه تغييرات سطوح پلاسمايي فتوئين آ، نيمرخ چربي، علائم متابوليكي و مقاومت به انسولين زنان سالم و بيماران ديابتي نو ع 2، بعد از 12 هفته تمرين هوازي بود. روش تحقيق: در اين پژوهش 18 زن سالم و مبتلا به ديابت نوع 2 با دامنه سني 45- 40 سال كه داوطلب همكاري در طرح بودند و شرايط ورود به مطالعه را داشتند به روش نمونه گيري هدفمند، انتخاب شدند. سپس، داوطلبان در دو گروه بيمار (تعداد=10 نفر، مبتلا به ديابت 2) و سالم (تعداد= 8 نفر) قرار گرفتند. هر دو گروه تمرينات هوازي را به مدت 12 هفته (3 جلسه در هفته، هر جلسه 40-60 دقيقه) زير نظر مربي انجام دادند و در اين مدت در هيچ برنامه ورزشي شركت نكردند. خون گيري جهت سنجش سطوح پلاسمايي فتوئين آ و مقادير متغيرهاي نيمرخ چربي، علائم متابوليكي و مقاومت به انسولين در 48 تا 72 ساعت پيش از شروع دوره تمرين و 48 تا 72 ساعت پس از پايان 12 هفته برنامه تمريني، تحت شرايط يكسان، بعد از حدود 8 تا 10 ساعت ناشتايي انجام شد. از آزمون شاپيرو- ويلك به منظور بررسي توزيع نرمال بودن داده ها استفاده شد. سپس با استفاده از آزمون T زوجي (درصورت نرمال بودن داده ها) و از آزمون رتبه – علامت ويلكاكسون (در صورت نرمال نبودن داده ها) براي تجزيه و تحليل داده ها استفاده شد. معناداري آماري در سطح 05/0 α≤ در نظر گرفته شد. نتايج: يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه تمرين باعث كاهش معناداري در ميانگين متغير فتوئين آ در گروه بيمار (008/0=P) پس از دوره تمريني گرديد، در حالي كه بر ميانگين اين متغير در گروه سالم تأثير معناداري نداشت (26/0=P). اگرچه ميانگين متغير ليپو پروتئين پرچگال پس از دوره تمريني در گروه بيمار كاهش معناداري داشت (002/0=P)، ولي تمرين در ميانگين ساير متغيرهاي نيمرخ چربي اين گروه شامل: تري گليسيريد (28/0=P)، كلسترول (1/0=P)، ليپو پروتئين كم چگال (77/0=P) و تمام متغيرهاي نيمرخ چربي گروه سالم شامل: تري گليسيريد (11/0=P)، كلسترول (61/0=P)، ليپو پروتئين پرچگال (37/0=P)، ليپو پروتئين كم چگال (88/0=P) باعث تأثير معناداري نشد. يافتههاي حاصل نشان داد در متغيرهاي مربوط به علائم متابوليكي؛ ميانگين متغير دوركمر هردو گروه بيمار (001/0p=) و سالم (01/0p= )، ميانگين متغير ليپوپروتئين پرچگال گروه بيمار (002/0p=) و ميانگين متغير قند خون ناشتا گروه سالم (001/0p=) پس از دوره تمريني كاهش معناداري داشتند در حالي كه ميانگين متغير فشار خون سيستول گروه بيمار با افزايش معنادار همراه بود (027/0p= ). تمرين در ميانگين ساير متغيرهاي علائم متابوليكي هر دو گروه تأثير معناداري نداشت. [گروه بيمار: تري گليسريد(28/0=P)، قند خون ناشتا (095/0p= )، فشارخون دياستول(08/0=P)؛ گروه سالم: تري گليسيريد(11/0p= )، ليپوپروتئين پر چگال(37/0=P)، فشار خون سيستول(21/0=P) و فشارخون دياستول(63/0=P) ]. همچنين تمرين باعث كاهش معناداري درميانگين متغير مقاومت به انسولين گروه سالم شد(024/0=P)، ولي بر ميانگين متغير مقاومت به انسولين گروه بيمار پس از دوره تمريني تغيير معناداري نداشت(33/0=P). نتيجه گيري: به طور كلي نتايج اين مطالعه نشان داد كه تمرينات هوازي بر ميزان فتوئين آ، و شاخص دور كمر زنان بيمار ديابتي نوع 2 اثر گذار بوده است بنابراين پيشنهاد ميشود كه از اين نوع تمرينات در كنار دارو درماني براي بهبود وضعيت ديابت بيماران ديابتي استفاده شود. بنابراين براي اثر گذاري همزمان تمرينات هوازي و دارو درماني نياز به انجام مطالعات در مدت زمان طولاني تر احساس ميشود. همچنين مطالعه حاضر نشان داد كه تمرينات هوازي تأثير معني داري بر متغيرهاي فتوئين آ، نيمرخ چربي و فشار خون در زنان سالم نداشته است.

1398/9/10

58198