23430پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي گرايش روانشناسي عمومي

واحد تهران جنوب

1397

1397/10/30

بسيارخوب

178ص

زيبا ايراني

كرد ميرزا

160-169ص

Spirituality Therapy, Metacognitive Therapy, Learned Helplessness, Loneliness, Death Anxiety, Motor Disorder

واحد تهران جنوب

هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي معنويت درماني و فراشناخت درماني در درماندگي آموخته شده، احساستنهايي و اضطراب مرگ سالمندان داراي اختلال حركتي بود . طرحپژوهش از نوعنيمه آزمايشي، با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري بود. به منظور اجراي پژوهش 30 نفر از سالمندان داراي اختلال حركتي بصورت هدفمند انتخاب و بصورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل قرار گرفتند. بر روي هر سه گروه پرسشنامه سبك اسنادي ASQ ، احساس تنهايي دهشيري و اضطراب مرگDASاجرا گرديد .گروه كنترل در انتظار ماند و مداخله معنويت درماني براي گروه آزمايش اول در 8 جلسه 90 دقيقه اي و مداخله فراشناخت درماني براي گروه آزمايش دوم نيز در 8 جلسه 90 دقيقه اي انجام شد؛ سپس در پايان مداخلات و يك ماه بعد، بار ديگر آزمودنيهاي گروههاي آزمايش و كنترل، توسط پرسشنامه ها مورد ارزيابي قرار گرفتند. داده هاي پژوهش با استفاده از روشهاي آمار توصيفي و آزمون آماري تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي بنفروني تحليل گرديد. نتايج پژوهش نشان داد كه مداخله معنويت درماني و فرا شناخت درماني، قابليتدرماندگي آموخته شده، احساس تنهايي و اضطرابمرگ را داشت (05/0>p ).همچنين مقايسه ميزان اثربخشي دو روش مداخله نشان داد كه معنويت درماني در كاهش احساس تنهايي تاثير بيشتري دارد (05/0>p ).باتوجهبهنتايجمي تواناستنباط نمودكهازدومداخلهمعنويت درماني و فراشناخت درماني جهت كاهش درماندگي آموخته شده،احساستنهاييو اضطراب مرگ مي توان استفاده كرد.

1398/08/12

57629