چكيده
فرهنگ عامه و ادبيات شفاهي با ريشه در زواياي مخفي و پنهان زندگي مردم، ميتواند بسياري از ناگفته هاي تاريخ و فرهنگ يك قوم را چون آينهاي بازتاباند. اين فرهنگ، چون متعلق به عامۀ مردم است، باواقعيت هاي زندگي آنان و زبان و درونشان پيوند نزديك دارد. بخش مهمي از فرهنگ عامه راباورها وآيينها تشكيل مي دهند كه توجه به آنها بياختيار انسان را به گذشتۀ تاريخ و ادبيات كهن ميبرد. در
اشعار نيما هم به باورها و آيينهاي خاص بومي اشاره شده و هم به برخي باورها و آيينهاي م
مهمترين باورهاي بومي منعكس شده در اشعار نيما عبارتند از: داروگ كه ميرسد باران،ماخ اولا و آيين-
هاي بومي منعكس شده عبارتند از: تيرماه سيزده شو،چلكته كا،اون ماه ، طشت زني.مهمترين باورهايملي منعكس شده در اشعار نيما عبارتند از: گنج و مار،خروس سفيد، روجا،غراب،غول، ققنوس
مهمترين آداب و آيين ملي منعكس شده عبارتند از: عيد،رجزخواني، سحرخواني،كوچ بار،مراسم
سوگواري و آيين تدفين)كفن ومراسم آن( ناقوس،لالايي،حماسه خواني.در اين پايان نامه با بررسي
اشعار نيماو يافتن مواردي از آيين ها وباورها، كه از عناصر اصلي فرهنگ عامه هستند،مشخص شد ك
در شعر نيما، گاه به جملات و تعابير يا نكاتي بر مي خوريم كه به گونه اي اعتقاد يا باوري را فراياد ميآورند. اين باورها كه در ميان عامه مردم رايج است معمولاً نشات گرفته از مليت، مذهب و فرهنگماست. نيما به عنوان بنيان گذار شعر نو، از عناصر فرهنگ عامه به ويژه ازآداب و آيين و باورها
دراشعارش بهره گرفته اس.
