PIR 40 1396

Satire techniques in constituonal poetry whit Focus on Bahar and Mirzadeh eshghi

كارشناسي ارشد

زبان وادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز ملاير

پاييز1396

96/08/25

چاپي،CD

131ص.

ابراهيم واشقاني فراهاني

اكبرشاملو

ص130-125

Constitutionalism , humor , Malek al-Shaʹari Bahar , Mirzadeh Eshghi , poetry

چكيده انقلاب مشروطيّت، فصلي مهم در تاريخ تحوّلات سياسي - اجتماعي ايران معاصر به‌شمار مي‌رود. مشروطيّت تبلور جريان اصلاح‌ طلبي‌اي بود كه از دورۀ فتحعلي‌شاه آغاز شد، در دورۀ ناصرالدين‌شاه عمق و شتاب‌يافت و سرانجام در دورۀ سلطنت مظفرالدّين شاه به‌بار‌نشست. گريز از استبداد و خودكامگي سلّاطين، تمايل به آزادي و عدالت و مجلس و قانون از عوامل اصلي گرايش ايرانيان به اين جنبش بود. افراد و گروه هاي گوناگون، رويكردهاي متفاوت به اين فرايند داشتند. در اين راستا شاعران و نويسندگان از طريق آثار خويش نقشي عمده در پيشبرد اهداف نهضت مشروطه داشتند، بويژه برخي از شعراي آن عهد با تكيه بر طنز در قالب شعر در مسير اين تحوّلات اجتماعي گام نهادند و در پيشبرد اهداف آن سهيم بودند. طنز، گونه‌اي از ادبيات انتقادي و اجتماعي است كه با نوعي ژرف‌انديشي، غايت‌انگاري و طعنِ همراه با خنده سعي مي‌كند كه كاستي‌ها و ناهنجاري‌هاي اجتماعي را ضمن برجسته كردن، اصلاح نمايد. اين پژوهش بر آن است كه با روش تحليلي و توصيفي و با اتّكا به سندكاوي و بررسي‌هاي كتابخانه‌اي، شگردهاي طنز در اشعار مشروطه را با محور قرار دادن دو شاعر برجستۀ آن دوران يعني ملك الشعراي بهار و ميرزادۀ عشقي مورد تحليل و بررسي قرار دهد. از نتايج اين پژوهش آن است كه طنز در عصر مشروطه حجمي چشمگير از آثار اين دوره را به خود اختصاص مي‌دهد و با نزديك شدن به زبان و جهان عامۀ مردم سعي مي‌كند كه سهمي عمده را در روشنگري عمومي بر عهده گيرد. واژه‌هاي كليدي: مشروطه، شعر، طنز، ملك‌الشعراي بهار، ميرزادۀ عشقي.

98/08/09

57556