چكيده
تهران مي باشند و حجم نمونه ي 384 نفر تعيين شده است. براي گردآوري داده ها از ابزار پرسشنامه بهره گرفته شده است كه روايي و پايايي آنها در شاخص هاي تعريف شده، نتايج معناداري را به تصوير كشيده اند. يافته ها نشان مي دهند كه فرضيات داراي روابط مستقيم و غير مستقيم در خطاي 0.05 تاييد شده و تنها نقش تعديل گري متغير حساسيت برند در مدل رد مي شود. يافته هاي اين پژوهش با توجه به نقش محوري و مهم صنعت بيمه در بخش مركزي كشور، داراي اهميت ويژه اي است به طوري كه عمده ترين منبع درآمد در اين خطه پس از بخش گردشگري، صنعت بيمه و خدماتي است كه ساير شعب بيمه ارائه مي دهند، مي باشد.
كلمات كليدي: برند، كيفيت رابطه، B2B، شركت بيمه آسيا
