23406پ

A Survey of the Basics, Characteristics and Methods of Preaching in the Qurʹan

كارشناسي ارشد

الهيات گرايش علوم قرآن و حديث

مركز تهران جنوب

1398

1398/06/30

خوب

165ص

زهرا خيرالهي

اكبر توحيد لو

160-163ص

Sermon, Quran, Reminder, Education, Wisdom, Controversy.

مركز تهران جنوب

موعظه يكي از روشهاي عام و مؤثر در تربيت اسلامي است كه به شهادت آيات قرآن، پيامبران الهي به فرمان خداوند، در تبليغ و هدايت مردم، از آن فراوان بهره برده اند. قرآن كريم براين شيوه تأكيد دارد و روشهاي متناسب با فطرت را در اين مورد سفارش نموده است. موعظه در سنت پيامبررحمت (صل الله عليه وآله) و معصومين(عليهم السلام) نيز مشاهده مي شود وتعبيرهايي همچون زنده شدن در مورد آن بكار رفته است. در تعريف موعظه گفته مي شود سخني كه دلهاي سخت را نرم مي سازد وكردار زشت را نيكو گرداند. موعظه دعوت به نيكي توأم با خير خواهي و رقت قلب است. واژۀ هم معنا ي آن «نصيحت» و «تذكر» است كه به معناي پند و اندرز مشفقانه به انگيزه اصلاح وتربيت مي باشد. قرآن موعظه را با حسنه همنشين كرده و به عنوان يكي از روشهاي تربيت ديني بارها در موضوعات اعتقادي و مسائل اخلاقي و اعمال و آداب عبادي به كار برده است. يادآوري قرآن از نعمت هاي الهي و بيان حوادث تاريخي و اخبار انبيا و ملل قبل، به خاطر غفلت زدايي و رشد و تربيت ديني آمده است. دركلام الهي از خداي تعالي به عنوان ناصحو و اعظو از قرآن به عنوان موعظه و تذكره ياد شده است.

1398/07/10

56743