G 125

Investigating the effects of land use planning on inland urban transportation management (Case study: Rasht Townships)

كارشناسي ارشد

جغرافيا و برنامه ريزي شهري گرايش آمايش شهري

پيام نور رشت

97/06/21

169ص.

ليلا صياد

محمد اسكندري نوده

urban planning , land use , transportation management , factor analysis , entropy topsis , rasht

صياد،ليلا،راهنما , اسكندري،محمد،مشاور

امروزه رشد بي‌رويه جمعيت، صنعتي شدن شهرها، توسعه‌ي اقتصادي و مهاجرت روستائيان به شهرها سبب گسترش سريع مناطق شهري شده است. يكي از پيامد هاي اين گسترش، افزايش نياز به جابجايي توسط مردم، كالا و اطلاعات مي باشد. نظام حمل و نقل و ترافيك به عنوان بخشي از فعاليت‌هاي شهري بيان كننده پويايي و حيات يك مجموعه شهري است. بي شك بدون جابجايي نمي‌توان شهري را زنده و پويا تصور نمود. از طرفي گستردگي و جمعيت زياد شهرها سبب شده است تا تعداد سفرها و لزوم انجام آنها بسيار بيشتر از تسهيلات ارائه شده در يك شهر باشد. بنابراين لازم است كه سفرها به گونه‌اي مديريت شوند كه هم از ايجاد سفرهاي غير ضروري جلوگيري شود و هم از تسهيلات ارائه شده به نحو بهينه استفاده گردد. برنامه‌ريزي كاربري زمين جزء آن دسته از برنامه‌ها قرار دارد كه مي‌تواند منجر به كاهش تقاضاي سفر گردد. به عبارت ديگر بجاي اينكه تلاش نمائيم تا تسهيلات حمل و نقل، راههاي ارتباطي (بزرگراه و آزادراه و ...) و ... را توسعه دهيم و پاسخگوي نياز به وجود آمده باشيم، مي‌توانيم با سوق دادن طرحهاي توسعه سمت دالان‌هاي ارتباطي موجود از حداكثر ظرفيت سيستم حمل و نقل موجود استفاده نمائيم بدون آنكه متحمل هزينه‌ي جديدي شده باشيم. بر اين اساس هدف از اين تحقيق، بررسي اثرات برنامه ريزي كاربري زمين بر مديريت حمل و نقل درونشهري در شهر رشت مي باشد. به اين منظور تعداد 5 محله از محلات شهر رشت به عنوان نمونه مورد مطالعه انتخاب گرديده‌اند. پس از جمع آوري اطلاعات و استخراج عوامل موثر بر حمل و نقل درون‌شهري، مقادير كمي اين عوامل از طريق روش‌هاي بيان شده در پژوهش استخراج گرديده و با استفاده از روش تحليل عاملي تحت نرم افزار SPSS اقدام به خلاصه سازي عوامل گرديده است. سپس شاخص هاي بدست آمده با استفاده از روش آنتروپي وزن دهي گرديده و در نهايت بر اساس امتيازات عاملي محلات، هر محله بر اساس همسو بودن برنامه‌ريزي كاربري زمين با مديريت حمل و نقل درونشهري به كمك روش تاپسيس رتبه‌بندي گرديده است. بر اساس نتايج حاصل از پژهش، عامل "مديريت تقاضا" به تنهايي حدود 50 درصد از اثرات مديريت حمل و نقل درون شهري را بر عهده دارد و پس از آن "مديريت عرضه" و "سهولت دسترسي" بيشترين تاثير را بر مديريت حمل و نقل درونشهري دارند و همچنين بر اساس امتيازات عوامل يادشده، "محله بازار" بيشترين امتياز را كسب نموده و در واقع از ميان محلات مورد مطالعه، مطلوب‌ترين شرايط را از نظر اثرات برنامه‌ريزي كاربري زمين بر مديريت حمل و نقل درونشهري دارد.

98/07/08

منتخبي

56645