23378پ

كارشناسي ارشد

واحد تهران جنوب

1397

1398/04/12

خوب

113ص

محمد احسان تقي¬زاده

مهديه رحمانيان

99-103ص

stutlering, mind simulation model, communication skills, social intimacy.

تهران جنوب

مقدمه: هدف پژوهش¬ حاضر مطالعه اثر بخش درمان مبتني بر شبيه سازي ذهن بر مهارت¬هاي ارتباطي و صميميت اجتماعي افراد داراي لكنت زبان 20 تا 40 ساله بود. روش: روش پژوهش از نوع آزمايش بود كه در آن از طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل استفاده شد. جامعه آماري در اين پژوهش كليه افراد 20 تا 40 ساله هستند كه براي درمان لكنت زبان خود به مركز خدمات روانشناسي و مشاوره توانمندسازان ذهن در پاييز 97 مراجعه كرده¬اند بودند و به روش نمونه¬گيري تصادفي 40 نفر انتخاب شده. 20 نفر در گروه آزمايش و 20 نفر در گروه كنترل قرار گرفته¬اند. گروه آزمايش در 12 جلسه مداخله شركت كردند. ابزار¬هاي پژوهش، پرسشنامه¬هاي مهارت ارتباط (كوئين دام) و صميميت اجتماعي (ميلر) بودند كه در پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري برروي هردوگروه اجرا شد. سپس داده¬هاي به¬دست آمده، از طريق آزمون تحليل كوواريانس چند متغيري تحليل شدند يافته¬ها: يافته¬هاي حاصل از تحليل كوواريانس چند متغيري نشان داد كه درمان مبتني بر شبيه سازي ذهن در دو گروه آزمايش و كنترل از نظر مولفۀ¬هاي صميميت اجتماعي و مهارت¬هاي ارتباطي (p<0.05) تفاوت معناداري وجود دارد. به عبارت ديگر تفاوت بين دو گروه در موارد ذكر شده از حد شانس و تصادف بالاتر مي¬رود به عبارتي اثربخشئ مدل شبيه سازي ذهن بر مهارت¬هاي ارتباطي و صميميت اجتماعي افراد داراي لكنت زبان در گروه آزمايش پس آزمون تفاوت معناداري نسبت به گروه¬هاي آزمايش پيش آزمون و كنترل پس آزمون نشان مي¬دهد. نتيجه: نتيجه پژوهش نشان داد كه درمان مبتني بر شبيه¬سازي ذهن براي افراد مبتلا به لكنت موثر است و مي¬توان آن را براي درمان افراد مبتلا به لكنت به¬كار برد و مهارت¬هاي ارتباطي و صميميت اجتماعي آنان را بهبود بخشئد.

1398/07/03

56520