BF54

Increasing the social interaction of children with autism 6-12 bbb bbbbbbbb bbbbb bbbbbbbb bbbbbb

كارشناسي ارشد

روانشناسي باليني كودك ونوجوان

پيام نور مركز بوشهر

97-98

1397/9/20

خوب

97ص

بحراني ، د كتر محمد رضا

پولادي ريشهري،دكتر علي

98-100

اوتيسم، تعامل اجتماعي، تنيدگي والدين، روش پاسخدهي محور

هدف از پژوهش حاضر، اثربخشي روش پاسخدهي محور در افزايش تعامل اجتماعي كودكان اوتيسم 12-6و كاهش تنيدگي والدين آنها ذر شيراز در سال 1397بود. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي و از نوع پيش آزمون ـ پس آزمون با گروه كنترل است و در دسته پژوهشهاي كاربردي قرار دارد.. جامعه آماري در اين پژوهش شامل كليه كودكان اوتيسم در كلينيك هاي شهر شيراز در سال 1397بودند كه از بين آنها 14نفر از كودكان واجد شرايط با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند و آزمودني ها به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و كنترل تقسيم شدند و گروه آزمايش 12جلسه روش درماني پاسخ محور را دريافت كرد. ابزار گردآوري داده ها شامل مقياس رتبه بندي اوتيسم گيليام (گارز، )1995بود. روايي ابزار به روش روايي محتوايي به تأييد صاحب نظران رسيد و ضريب اعتبار بدست آمده براي مقياس رتبه بندي اوتيسم گيليام 0/67مي باشد. فرضيه هاي پژوهش با استفاده از روش تحليل كواريانس، مورد آزمون قرار گرفتند. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه روش درماني پاسخ محور در سطح در افزايش تعامل اجتماعي كودكان اوتيسم و كاهش تنيدگي والدين آنها موثربوده است ولي در كاهش حركات كليشه اي كودكان مؤثر نمي باشد. بنابراين از آنجايي كه افزايش تعاملات اجتماعي در كودكان اُتيسم اهميت بسزايي دارد، پيشنهاد مي شود در كلينكها و مراكز نگهداري كودكان اُتيسم طرحي براي آشنايي مربيان و اين كودكان و خانواده هاي آنان با محتواي درمان پاسخ محور در نظر گرفته شود

فصـل اول: كليـات پژوهش،فصـل دوم: مباني نظري و پيشينه پژوهش ،فصـل سوم: روش شناسي پژوهش ،فصـل چهارم: يافته هاي پژوهش،فصل پنجم: بحث و نتيجه گيري

56271