1398 3ت2خ 9804 PN

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور ساري

1398

98/04/04

172ص

دكتر مهدي خادمي كولايي

دكتر حميد عالي¬كردكلايي

برقراري ارتباط با يك اثر ادبي چه نظم و چه نثر و لذت بردن از آن به ميزان درك مخاطب از اثر بستگي دارد.درك مطلب نيزوابسته به تصويري است كه در نتيجۀ خواندن متن درذهن خواننده شكل مي¬گيرد.در اين پژوهش تلاش شده تا موضوع برقراري ارتباط با متن بر اساس سير تحوّل نشانه¬هاي تصويريبه خط انديشه¬نگار و خطوط آوايي و بازگشت دوباره به تصوير و دليل آنو سپس قسمت اصلي كه ايماژيسم يا تصويرگرايي در ديوان حافظ و دفتر حجم سبز سپهرياست، مورد تحليل قرار¬گيرد. روش پژوهش توصيفي وتحليلي است و اطلاعات به روش كتابخانه¬اي و متن خواني به دست آمده است.با توجه به يافته¬ها، انسان از آغاز تا امروز براي بيان منظور خود و برقراري ارتباط با هم¬نوع به تصوير وابسته بوده و همواره متن و تصوير به نوعي وابسته به هم بوده است. تحوّلاتي كه در اين زمينه صورت گرفته به اين ترتيب بوده كه انسان از شئ مطلق به تصوير آن و سپس به تصوير نمادين (خطّ هيروگليف) و سپس به نوع پيشرفته¬تر آن كه سرآغاز خطوط امروزي؛ يعني خط الفبايي سامي است، رسيد. مفهوم تصوير در ادبيّات امروز، همان تصاوير ذهني يا ايماژ است كه با كمك سابقۀ ذهني از تصاوير گذشته شكل مي¬گيرد و در شعر با كاربرد آرايه¬هاي ادبي با توجّه به نگرششاعر به هستي و قدرت خيال او ايجاد مي¬شود. نگرش شاعر تصويرگرا در ايماژ¬هاي او متمركز است كه طبعاً تفاوت¬هايي را در سبك شعري او پديد مي¬آورد.

55205