پ.ا.ف.۱۷۰۲

Criticism and Analysis of Motive in Goli taraghiʹs Short Story

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

مركز كرج

۹۸

۹۸/۰۴/۰۵

بسيار خوب

۱۷۸ص.

رضايي، سيده نرگس

جعفر قليان، طاهره

ص:۱۷۴-۱۷۶

پ استاد راهنما رضايي، سيده نرگس , پ استاد مشاور جعفر قليان، طاهره

ادبيات داستاني دنيايي پر از شگفتي است كه با تحليل آثار داستاني مي توان به ديدگاه هاي جديد و نو در دنياي امروز دست پيدا كرد .با توجه به گسترش علوم مختلف، در ادبيات نيز اصطلاحات جديد وارد شده كه يكي از آنها «موتيف» مي باشد. موتيف ها در تحليل و بررسي داستان ها از حيث درون مايه شناسي و فهم انديشه صاحب اثر مورد توجه واقع شده اند. بايد گفت موتيف مدت زمان كوتاهي است كه در ادبيات ايران مورد بررسي و توجه قرار گرفته است.گلي ترقي نويسنده اي است كه در ادبيات ايران فراخور قلم شيوا و بيان روان جايگاه ويژه اي را به خود اختصاص داده است. تفاوت ترقي با ديگران در نگرشي خاصي است كه به دنياي اطراف خويش دارد و به موضوعاتي كه براي ديگران كلي و عاميانه است نگاهي متفاوت دارد. ترقي در آثارش به مسائل روز جامعه اش همچون سياست، مسائل زنان و رنج هايي كه مي كشند، غربت دروني انسان ها و مهاجرت مي پردازد. ترقي براي غني كردن داستان هايش از موتيف هاي مختلفي در آثارش استفاده كرده است. در اين رساله به روش تحليل محتوا موتيف هاي مورد استفاده در چهار مجموعه داستان كوتاه گلي ترقي( دو دنيا، جايي ديگر، خاطره هاي پراكنده و من هم چگوارا هستم) را مورد بررسي قرار داديم. سپس براساس تعريف جامع كه در مقدمه ذكر شده است به استخراج موتيف ها در چهار اثر نام برده پرداختيم. پس از آن به ارتباط هر يك از اين موتيف ها با ساير عناصر داستاني همچون شخصيت، زمان و .... پرداختيم و سپس موتيف ها را از حيث خودآگاه و يا ناخودآگاه بودن مورد تجزيه و تحليل قرار داديم. رساله پيش رو در چهار فصل تنظيم شده است: فصل اول كليات تحقيق و فصل دوم تعاريفي از موتيف و زندگي نامه نويسنده است. در فصل سوم پس از خلاصه هر داستان به استخراج موتيف¬هاي به كار رفته در آن داستان پرداخته ايم، در فصل چهارم به ارتباط موتيف با ديگر عناصر داستان و بررسي خودآگاه و ناخودآگاه بودن موتيف هاي به كار رفته در آثار گلي ترقي پرداختيم. نتايج حاصل از اين تحقيق نشان مي دهد كه موتيف¬هايي همچون «ترس، مهاجرت، اصطلاحات عاميانه،دغدغه گذر زمان و مرگ انديشي» در آثار ترقي كاربرد زيادي داشته است و اين موتيف ها گاه به صورت خودآگاه و گاه به صورت ناخودآگاه در آثارش مورد تكرار قرار گرفته اند. در پس هر كدام از اين تكرارها نويسنده هدف آگاه سازي مخاطب را دارد. ترقي در آثار پيش از انقلاب اسلامي از موتيف هاي ناخودآگاه و در آثار پس از انقلاب از موتيف هاي خود آگاه از نوع « انديشه اي و فرهنگي-اجتماعي» بيشتر استفاده كرده است.

۹۸/۰۵/۲۲

كشت كار، زهرا

55067