۱۳۹۷ ۴ب۷م ۹۷۱۲ PN

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز ساري

۱۳۹۷

۹۷/۱۲/۱۸

۱۱۸ص

عالي كُردكُلايي ، حميد

خادمي كولايي ، مهدي

باستان گرايي يا آركائيسم يعني؛ به كار بردن كلمات منسوخ يا شيوة نحوي مهجور و غيرمتداول در زبان امروز كه از تكنيك هاي تبديل زبان گفتار به زبان شعراست. آركائيسم از راه هاي برجسته كردن و تشخّص بخشيدن به زبان به شمار مي آيد. تغيير و تحوّل زبان، چه در عرصة واژگان و چه در عرصة نحو يا سبك، در طول زمان امري بديهي است كه همواره واژگان و لغاتي از چرخة كاربرد خارج مي شوند و كلمات جديدي رايج و متداول مي شود آن چه مسلّم است، زبانِ هر شاعر يا نويسنده، بايد به زبانِ عصر و روزگار خود نزديك باشد هرچند برخي از شاعران همچون بهار از كلمات باستاني بهره برده اند و نكتة قابل توجّه از به كاربردن اين واژگانِ كُهن حاكي از كُنش آگاهانه و عامدانه از طرف شاعر است تا عظمت و فخامت عناصر و كلمات گذشته را بيشتر جلوه گر كند. تجلّي واژگان كهن، بافت نحوي و سبكي در اشعار بهار از جايگاه خاصّي برخوردار است و در اين پايان نامه تلاش بر آن است تا روابط متقابل واحدها و عناصر متعدّد و همچنين مولفه هاي باستان گرايانه و آركائيستي موجود در ديوان بهار را در سه سطح واژگاني، نحوي و سبكي با ارائه نمونه هاي شعري مورد ارزيابي و بررسي قرار دهيم.

54636