چكيده
هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي مداخله شناختي رفتاري بر استرس ادراك شده و مكانيسم¬هاي شناختي تنظيم هيجان در زنان نابارور شهر مشهد بود. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي و با استفاده از طرح پيش¬آزمون- پس¬آزمون با گروه كنترل انجام گرفت.جامعه آماري پژوهش شامل كليه زنان نابارور شهر مشهد بود كه به مراكز ناباروري مراجعه كردند. از ميان جامعه آماري، 40 نفر از زنان نابارور به روش نمونه گيري دردسترس و براساس نمره پرسشنامه استرس ادراك شده كوهن و همكاران (1983) و پرسشنامه تنظيم شناختي هيجانات گارنفسكي و همكاران (2001)به عنوان نمونه انتخاب شدند، به اين صورت كه از بين چند مركز ناباروري مشهد، مركز نوين به صورت تصادفي انتخاب شده و نمونه مورد نظر به 2 گروه 20 نفره آزمايش و كنترل گزينش شدند كه گروه آزمايش آموزش شناختي رفتاري را دريافت كرد و گروه كنترل در ليست انتظار قرار داشت و هيچ درماني دريافت نكرد. همچنين براي تجزيه و تحليل داده¬ها از تحليل كوواريانس و براي تسريع در نتايج حاصله از نرم افزار spss-21 استفاده شد. نتايج پژوهش حاكي از اين بود كه مداخله شناختي رفتاري بطور معناداري منجر به كاهس استرس ادراك شده و افزايش مكانيسم¬هاي شناختي تنظيم هيجان در زنان نابارور شهر مشهد مي¬شود. به عبارتي استرس ادراك شده زنان نابارور شركت كننده در گروه آزمايش، به طور معناداري پايين تر از گروه كنترل و مكانيسم¬هاي شناختي تنظيم هيجاني در آنان، به طور معناداري بالاتر از گروه كنترل بود.
واژه¬هاي كليدي:مداخله شناختي رفتاري، استرس ادراك شده، مكانيسم¬هاي شناختي تنظيم هيجان، زنان نابارور.
