۱۳۹۴ ۴ب۶م ۹۴۱۱ HD

كارشناسي ارشد

مديريت اجرايي گرايش : استراتژيك

پيام نور ساري

۱۳۹۴

94/11/27

98ص

دكتر كرم سينا

دكتر زين العابدين رحماني

اشتغال از جمله مسائلي است كه همواره ذهن انسان ها، دولت ها و ملت ها را به خود مشغول داشته است. هر چند شغل و حرفه به ظاهر به بعد اقتصادي - معيشتي انسان ها مربوط مي شود ولي با بعد فردي، خانوادگي، اجتماعي، سياسي و فرهنگي آنان نيز ارتباطي تنگاتنگ دارد و از طرفي در حيطه اشتغال؛ رضايت شغلي حوزه اي است كه در آن ديدگاه هاي روان شناختي اجتماعي، جامعه شناختي، اقتصادي، علوم سياسي و تربيتي هر يك به سهم خود سخن گفته اند. امروزه در هر كشوري هزاران هزار شغل و حرفه وجود دارد كه افراد به آن اشتغال داشته و از اين طريق به زندگي خود ادامه مي دهند. اما آنچه همواره مورد توجه روان شناسان و انديشمندان علوم اجتماعي بوده رضايت شغلي افراد و آثار اين رضايت در روحيه آنها و بازدهي كارشان (بهره وري ) مي باشد. اگر كسي به شغل خود علاقه مند باشد خلاقيت و استعداد وي در زمينه كاري اش شكوفا خواهد شد و هرگز دچار خستگي و افسردگي نخواهد شد و بهره وري وي در ارتباط با كارش بالا خواهد رفت. به عكس، اگر كسي از حرفه اش راضي نباشد هم خود دچار افسردگي و سرخوردگي مي شود و هم كارش بي نتيجه خواهد بود. حال با توجه به اهميت رضايت شغلي و تاثير آن بر مقوله بهره وري كه پيشتر به آن اشاره شد و همچنين پيامد تصويب قانون ارتقاء بهره وري كاركنان باليني و اجراي آن در مراكز درماني سازمان تامين اجتماعي بر آن شديم تا با تعيين عوامل موثر بر رضايت شغلي از نگاه كاركنان باليني و از طرفي با تعيين تاثير اجراي قانون مذكور بر اين عوامل و همچنين با استناد بر رابطه مستقيم رضايت شغلي و بهره وري ( اثبات شده در تحقيقات متعدد پيشين ) طي تحقيق حاضر در نهايت تاثير اجراي قانون ارتقاء بهره وري را بر رابطه ‹‹ رضايت شغلي– بهره وري ›› در مراكز درماني مذكور مورد بررسي قرار دهيم.

53495