چكيده
امروزه ديگر آن عرفان و سير سلوكي كه از صدر اسلام به بعد سراغ داشتيم كمتر نمود ظاهري دارد. اما به عنوان حركتي دروني از بنده به خالق، كه در واقع نفس همان سير و سلوك و تصوف است در انديشه هاي برخي از معاصرين نيز به روشني مي توان يافت.
استاد شهريار نيز با توجه به رشد و پرورش در خانواده اي باورمند و دين مدار داراي پايه هاي اعتقادي محكمي بودند كه بعدها در پي تحولات شديد روحي، كه بخشي از آن پس از شكست عاطفي ايشان روي داد، آگاهانه تر و ژرف تر به گرايش هاي عرفاني روي آوردند. اين گرايش آشكار و انديشمندانه را در لابلاي اشعار استاد شهريار مي توان به روشني دريافت، حتي شهريار معتقد است شعر براي اينكه به كمال برسد ابتدا بايد به عرفان برسد تا جاودانه شود. همچنين شهريار شاعري اخلاق گراست كه در تبيين مضامين اخلاقي و تعليمي در اشعار خود با مهارت و ملاحت تمام عمل كرده است. پژوهش حاضر به واكاوي مضامين عرفاني و تعليمي ديوان شهريار پرداخته است.
