سنجش و تحليل ميزان زيست‎پذيري سكونتگاه هاي روستايي(مطالعه موردي: نواحي روستايي شهرستان مريوان)

Measuring and analyzing the rate of viability of rural settlements case study: rural areas of Marivan city

كارشناسي ارشد

جغرافيا و برنامه‎‌ريزي روستايي

دانشگاه پيام نور مريوان

۱۳۹۷

۱۴۸ص.

محمدي ، سعدي

قرباني ، محمدصديق

۱۲۱-۱۲۹

viability, quality of life, rural development, villages of Marivan city

امروزه زيست‎پذيري و ايجاد محيط قابل زيست در نواحي روستايي كه تضمين كننده كيفيت مطلوب زندگي روستاييان باشد و بتواند محيطي فعال و پويا را جهت كار، سكونت و فراغت روستاييان فراهم آورد، هدف اصلي برنامه ريزان توسعه روستايي مي باشد چرا كه تنها تبديل وضعيت روستاها از محيطي با سطح زيست‎پذيري و كيفيت نازل زندگي به محيطي با كيفيت مطلوب زندگي است كه مي تواند راهگشاي معضلات لاينحل روستايي از جمله فقر، بيكاري و مهاجرت هاي گسترده باشد. در اين راستا نيز، در پژوهش كاربردي حاضر كه با روشي توصيفي – تحليلي انجام گرفته است، وضعيت زيست‎پذيري محيط هاي روستايي شهرستان مريوان با جمع آوري داده ها در بخش نظري با روش اسنادي و در بخش عملي به روش پيمايشي مورد سنجش قرار گرفت. توزيع پرسشنامه ها در ميان 350 نفر از سرپرستان خانوار به روش تصادفي در سطح دهستان هاي شهرستان و سپس تجزيه و تحليل آنها با آزمون هاي استنباطي(خي دو، تي تك نمونه اي، تحليل مسير، رتبه اي فريدمن، تحليل واريانس يك طرفه، توكي و همبستگي) نشان داد كه در مجموع با ميانگين محاسبه شده برابر 2.94، وضعيت زيست‎پذيري روستاهاي شهرستان رضايت بخش نمي باشد و اين بعد نارسايي هاي اقتصادي است كه بيشترين تاثير را در رقم خوردن اين وضعيت نابسامان دارد. همچنين بين سطح زيست‎پذيري دهستان هاي شهرستان، تفاوت معني دار در ابعاد اقتصادي، اجتماعي و كالبدي وجود دارد و در مجموع دهستان هاي زريوار، خاووميرآباد در يك طبقه يكسان و رضايت بخش، دهستان سركل و دهستان هاي سرشيو، گلچيدر و كوماسي هر كدام در طبقه اي يكسان و نامطلوب به لحاظ زيست‎پذيري قرار دارند كه در اين ميان، تنوع اقتصادي مهمترين عامل موثر بر اين تفاوت سطح زيست‎پذيري دهستان هاي شهرستان مي باشد.

۱۳۹۸/۲/۲۱

53167