PIR 10/1 1397

كار شناسي ا رشد

زبان و ادبيات فارسي

آمل

۱۳۹۴-۱۳۹۷

۱۳۹۷/۱۰/۲۶

بسيارخوب

۱۳۲ص.

علي ابوالحسني

حسين فاميليان سوركي

در طول تاريخ اين مرز و بوم فرهنگ و ادب پا به پاي زمان رشد كرده و شاعران در طول تاريخ به زبان و فرهنگ تبري سراييدند و نوشتند.امّ ا با دگرگوني وسيع در سده اخير صنعت بر سنّت ها چيرگي يافت و فرهنگ و زبان و آداب و رسوم كهن سرزمين مادري مسير اِنزوا پيش گرفت .نيما با شكستن چند دهه سكوت شاعران تبري ،علاوه بر ادامه دادن مسير آن ها به مقابله با اين انزوا و نابودي فرهنگ و رسوم برخواسته است. نام و آوازه نيما بيترديد به واسطهي سكّاندار بودن شعر نو فارسي است.نيما شدنش مرهون تغيير اساسياي است كه در شعر سنّتي ايجاد كرد، امّا با اطمينان ميتوان گفت: نيما قبل از آن كه بداند شاعري چيست، گوشش پر بود از نغمههاي زبان مادري. نغمهها و آواهايي كه هر روزِ او را به شب ميرساند و همين صداها و تأثيرها بود كه تا لحظهي مرگ او را به موطن جانش، يوش، ميخواند.اين حركت نيما افرادي را بر آن داشت تا در حفظ سنّت ها و زبان مادري بكوشند.ميران رستميان هم چون نيما با به تصوير كشيدن گذشته پر غرورش حفظ آداب گذشته را حفظ اصالت دانسته. اشعار نيما و ميران رستميان عمران، چون تابلوي نقاشي است كه زبان، فرهنگ، آداب و رسوم، زبانزدها، مفاهيم و تصاوير مازندران به زيبايي تمام بر روي آن ترسيم شده است. از جاي جاي آثارشان ميتوان به مازندراني بودن آنها پي برد و اين بومي گرايي جلوهاي ويژه به شعر آن ها داده است. علاوه بر ديوان اشعار، مجموعهي روجا براي نيما، دل نوشتهاي دلنشين است و حس نوستالژي دارد از ايّام كودكي و خاطرات خوشي كه در زادگاهش داشته و چنان ارزشمند بوده كه او بعد از نيما شدن، زندگي سادهي چوپاني در دل طبيعت را ترجيح مي دهد. در اشعار ميران هم به خوبي ميتوان مشاغل و روزمرّگيهاي پدران و مادران مان را ببينيم؛ از خانه گرفته تا امور جنگل و منزلگاهها و نحوهي زندگي روستائيان. طي اين رساله سعي شده تا تأثير فرهنگ و زبان طبري و مفاهيم و تصاوير بومي مازندران را در اشعار نيما يوشيجِ و ميران رستميان عمران بررسي كنيم. كليد

۱۳۹۷/۱۱/۱۵

عبداله زادگان

50505