۱۳۹۵ ۴ب۷ي ۹۵۱۲ BP

كارشناسي ارشد

الهيات - فقه ومباني حقوق اسلامي

دانشگاه پيام نور مركز ساري

۱۳۹۵

۱۳۹۵/۱۲/۱۱

۱۳۲ص

حاجيها ، عباس

مبيني ، حسن

آزادي تفكر ناشي از استعداد انساني بشر است كه مي‌تواند در مسائل بينديشد اين استعداد بشري حتما بايد آزاد باشد، پيشرفت و تكامل بشر در گرو اين آزادي است اما آزادي عقيده ، خصوصيت ديگري دارد، مي‌دانيد كه هر عقيده‌اي ناشي از تفكر صحيح و درست نيست منشا بسياري از عقايد ، يك سلسله عادت‌ها و تقليدها و تعصب‌ها است .عقيده به اين معنا نه تنها راه‌گشا نيست كه به عكس نوعي انعقاد انديشه به‌حساب مي‌آيد يعني فكر انسان در چنين حالتي ، به عوض اين‌كه باز و فعال باشد بسته و منعقد شده است و در اينجا است كه آن قوه مقدس تفكر ، به دليل اين انعقاد و وابستگي، در درون انسان اسير و زنداني مي‌شود، آزادي عقيده در معناي اخير نه تنها مفيد نيست ، بلكه زيانبارترين اثرات را براي فرد و جامعه به دنبال دارد.اما نكته ي قابل توجه و سوال مهم اين تحقيق اين است كه، آزادي عقيده يا تفكر تا چه حد و تا كجا قابل قبول اديان و جوامع بشري مي باشد آيا در مورد انساني كه يك سنگ را مي پرستد بايد بگوئيم چون فكر كرده و بطور منطقي به اينجا رسيده و نيز به دليل اينكه عقيده محترم است پس بايد به عقيده او احترام بگذاريم و ممانعتي براي او در پرستش بت ايجاد نكنيم ؟ يا نه ، بايد كاري كنيم كه عقل و فكر او را از اسارت اين عقيده آزاد كنيم ؟ يعني همان كاري را بكنيم كه ابراهيم خليل الله كرد . به اين منظور اين كوشش علمي تحقيقاتي بر پايه ي مطالعات و منابع معتبر فقهي و حقوقي نگارش شده تابه بررسي اين مسئله ي مهم بپردازد.

48648