PIR ۲۲۶

Techniques of satiring in fiction of ahmad akbarpour

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور رشت

۹۷/۰۴/۱۴

۸۷ص.

علي لاغر فيروزجايي

فاطمه كاسي

Satire , satire theories , satire tricks , ahmad akbarpoor

لاغر فيروزجائي،علي،راهنما , كاسي،فاطمه،مشاور

طنزپردازي در ادبيات داستاني يكي از شيوه‏هايي محسوب مي‏شود كه در آن نويسنده با كمك ترفندها و شگردهاي مختلف، فضايي كميك ايجاد كرده ولي در پس آن مخاطب را به تفكر در مورد موضوعي خاص وادار مي‏كند. به عبارتي در طنزآفريني ديدگاه و اشاره‏اي گاه تلخ به مولفه‏اي شده است كه در ظاهر خنده‏آور است. اين پژوهش به بررسي شگردهاي طنزآفريني در پنج كتاب «من نوكر بابا نيستم»، «كشك‏هاي خفن»، «نامه‏هايي به هيچ‏كس»، «هفت‏خوان و خرده‏‏اي» و «سه سوت جادويي» احمد اكبرپور پرداخته و با روش توصيفي – تحليلي به بررسي مولفه‏هايي كه اين نويسنده در ساخت فضاهاي طنزآميز استفاده كرده‏، اشاره شده است. اين پايان نامه در پنج فصل تهيه و تنظيم شده است. فصل اول شامل كليات، فصل دوم شامل مباني نظري، فصل سوم شرح احوال و آثار اكبرپور و فصل چهارم بررسي شگرهاي طنزآفريني در آثار احمد اكبرپور است. در فصل چهارم پنج كتاب مورد بررسي قرار گرفته و شيوه‏هايي كه از طنزپردازي در آن‏ها استفاده شده، استخراج و ذكر گرديده است كه نتايج آن در فصل پنجم ارائه گرديد. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه اكبرپور از مهم‏ترين و برجسته‏ترين مولفه‏هاي طنزآفريني مانند كوچك‏سازي، تشبيه مضحك، استدلال احمقانه و ... استفاده كرده‏است كه در كتاب «سه سوت جادويي» و «من نوكر بابا نيستم» بيشتر ديده مي‏شود. در پنج كتاب بررسي شده مولفه‏ي موقعيت خنده‏دار، تشبيه به حيوانات، دشنام و نفرين و كوچك‏سازي بيشتر مورد استفاده قرار گرفته است. با مقايسه‏ي مولفه‏هاي طنزآفريني در كتاب‏هاي احمد اكبرپور مشخص گرديد كه او با استفاده از تنوع و تعدد شگردهاي طنزآفريني در ايجاد فضاي طنزآميز داستان‏هاي خود موفق بوده است.

۹۷/۰۷/۱۴

منتخبي

48157