-
شماره راهنما
۲۶۸۲پ
-
پديد آورنده
پورحسن ، كيانا
-
عنوان
بازشناسي عوامل بهسازي در پياده راه هاي مجموعه زنديه شيراز با تاكيد بر ارتقاء پويايي اجتماعي
-
عنوان به انگليسي
Recognition of improvement in Sidewalk Shiraz Zand collection with an emphasis on promoting social mobility
-
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
-
رشته تحصيلي
طراحي شهري
-
محل تحصيل
دانشگاه پيام نور تهران شرق
-
سال تحصيل
۱۳۹۵
-
تاريخ دفاع
۱۳۹۵/۲/۲۹
-
مشخصات ظاهري
۲۱۲ص.
-
استاد راهنما
جهانبخش ، حيدر
-
استاد مشاور
صفوي ، علي
-
كتابنامه
۱۸۶-۲۱۰
-
چكيده
بافت هاي تاريخي شهرشيراز ميراثي گرانقدر هستند كه در هويت بخشي به حيات شهري در طول تاريخ نقش
قابل توجهي ايفا كرده اند . اين بخش از شهر تجليگاه ابعاد فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي مردماني است كه در
دوره هاي تاريخي در اين بخش از شهر روزگار سپري كرده و هويت فرهنگي آن را به ثبت رساندهاند . به علاوه
اين مناطق از شهر با توجه به ظرفيت هايي كه براي جذب جمعيت جهانگرد دارند از نظر اقتصادي نيز در
موقعيت استراتژيكي مناسبي قرار دارند . از جهت ديگر با توجه به عدم تناسب كالبدي آنها با نيازهاي امروز، در
برخي موارد، اين مناطق از شهرها نياز به عنايت ويژه اي دارند؛ لذا بي توجهي به اين نواحي كه عموماً به مردم
گريزي و به تبع آن جرم خيزي آن ها منجر مي شود، تبعات اجتماعي و فرهنگي زيان باري به بار خواهد آورد.
دسترسي هاي پياده شهري در بافتهاي كهن هميشه با ارزشها و منزلت هاي اجتماعي و فرهنگي بسياري همراه
بوده است. امروزه از آنجائيكه نيازهاي حسي و رواني انسان كه به عنوان مهمترين عامل در شكل گيري
مسيرهاي پياده ناديده گرفته مي شوند، شرايط مناسب براي ايجاد حس امنيت و تعلق مكاني و آسايش رواني
ايجاد نمي گردد. انسان پياده از متن فضاي شهري به حاشيه رانده شده و در اين معبر پرخطر و ناامن با
تنش هاي عصبي و روحي و انواع آسيب هاي اجتماعي درگير است. هنگامي كه از حس تعلق به مكان صحبت
مي شود از محيطي ياد مي گردد كه تك تك افراد مي توانند براي خويشتن خاطره اي جمعي و وابسته به تاريخ و
مكان در ذهن بسازند.
برمبناي انگاره اي كلي، مسير پياده در رابطه اي دو سويه با انسان قرار مي گيرد: از يك سو با بعد رواني و
فيزيكي انسان مرتبط مي شود و از سوي ديگر با معناي فضا و كالبد مسير. به عبارت ديگر، آنچه كه اين فضاي
شهري را پديد مي آورد تركيبي است از دو ويژگي مادي و معنوي كه بايستي حضور داشته باشند تا فضاي
مزبور محقق شود. حال اگر احيا را دميدن روح در كالبد معماري بدانيم اين امر جز با برقراري جريان عادي
زندگي و حضور انسان در فضا به سامان نخواهد رسيد؛ در حقيقت حضور انسان و انجام فعاليت هاي او در
بافت تاريخي است كه حيات را براي آن به ارمغان مي آورند
-
تاريخ نمايه سازي
۱۳۹۷/۶/۳۱
-
شماره ركورد
47953
-
لينک به اين مدرک :