۲۶۶۷پ

The Transition from Figurative Language to Narrative in Persian Contemporary Poetry Based on Poetry in the Eighties

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور فريمان

۱۳۹۵

۱۳۹۵/۱۱/۱۳

۹۳ص.

آدينه كلات ، فرامرز

صادقي ، محسن

۶۶-۷۱

Figurative language; Narrative language; Persian poetry in the eighties; Evolution literature; definition of poetry

اين پايان‌نامه كه شامل چهار فصل «كليات»، «مباني نظري تحقيق»، «گذر از مجاز به روايت در شعر نو فارسي» و «نتيجه‌گيري» است، در ابتدا به تشريح و تبيين دو نوع رويكرد زباني در فرآيند توليد شعر، يعني زبان مجازي و زبان روايي، مي‌پردازد و سپس تلاش دارد با بررسي يك جريان شعري در دهه‌ي هشتاد، دگرگوني و تغييري را در رويكرد زبان شعر نو فارسي نشان دهد كه تا پيش از اين دهه، با اين شدت و غلبه، بي‌سابقه بوده است. رويكردي كه مي‌توانيم آن را شعر مبتني‌بر زبان روايي بناميم و «ارجاع مستقيم كلمات به معناي وضعي»، «انتقال ملموس تجربه‌ي زيسته»، «تقدم ايده بر تناسبات لفظي» و «باز بودن نظام ارتباطي» را از ويژگي‌هاي آن برشماريم. از طرفي ديگر، ‌در بررسي ادبيات تكامل‌جو و ديگرخواهي كه نيما سنگ بنايش را گذاشت، چالش «تعريف شعر» غيرقابل اجتناب است، لذا اين پايان‌نامه سعي خواهد داشت جايگاه شعر روايي دهه‌ي هشتاد را در امتداد فاصله‌گيري يك قرن اخيرِ شعر نو فارسي از تعريف قدمايي خود، ببيند و به تفسير آن بپردازد.

۱۳۹۷/۶/۲۱

47801